DAGBOEK van Larissa te Pahkla in Estland
30 juli 2007
Volgende week om deze tijd zit ik al zo'n 740 km noordoostwaarts. Nu de laatste week is aangebroken, wordt het steeds moeilijker om alle dingen die ik hier nog wil doen op zeven krappe dagen te plannen.
Wonderbaarlijk hoe je op zulke momenten, vlak voor je vertrek, alle dingen thuis meer weet te waarderen...
10 augustus 2007
Ik heb eindelijk een computer gevonden om mijn weblog mee bij te kunnen houden, of beter gezegd: een Duits meisje met een laptop.
Pahkla is prachtig, het uitzicht is heel weids en het is hier heel erg stil. Elke dag werk ik van 9 tot 1 en van 3 tot 6 met ‘s morgens een koffiepauze. Het is ongelooflijk hoe snel je mensen hier goed leert kennen, waarschijnlijk omdat je dicht op elkaar zit. Ik voel me in ieder geval al helemaal opgenomen in de gemeenschap. Deze gemeenschap draait heel sterk rond structuur, ritme en regelmaat en ook om respect voor elkaar. Zo is er elke week de befaamde ‘villagemeeting’; hierin wordt verteld wat er de twee weken ervoor gebeurd is, wat de punten op de vorige villagemeeting waren en wat er komende week te gebeuren staat. Iedereen krijgt de mogelijkheid om te vertellen wat hij wil. Villagemeeting is echt dodelijk saai en tegelijkertijd zo grappig. Een punt op de kalender was bijvoorbeeld: alle bessen zijn maandag geplukt, we hebben er siroop en jam van gemaakt, Larissa en Rosie hebben tanks van het leger gezien op weg van Tallinn en de broer van Inge heeft kleine katjes gekregen. Plus alles wordt ook nog eens vertaald, dus dan ben je wel een tijdje bezig. Sanna en ik hebben besloten dus maar sokken te leren breien om een bezigheid te hebben. Ook wordt elke dag begonnen met een ochtendlied en elke maaltijd met een gebed, ik heb vandaag mijn eerste Estse les gehad, dus ik weet eindelijk wat het ochtendlied betekent (niet dat ik het echt kan meezingen :P).
Hommik on käes De morgen is in de hand
Möödunud öö De nacht is voorbij
To~usen ma koos päikesega Ik word wakker met de zon
Tere uus päev. Welkom nieuwe dag
Het werk op het land werkt voor mij erg rustgevend. als je me enkele maanden geleden zou hebben gezegd dat ik mijn dagen zou moeten doorbrengen met bonen plukken, blancheren en verpakken. uien oogsten en stockeren, komkommers schillen en uien snijden, dan zou ik mezelf voor gek hebben verklaard. De eerste twee dagen gingen de uren niet echt vooruit en was ik in mijn hoofd nog te druk bezig met thuis, maar nu gaat het goed, ik ben in geen jaren zo relaxed geweest.
Morgen ga ik naar Tallinn, het wordt waarschijnlijk liften aangezien er hier geen bushalte is. Ik moet dringend naar de winkel om ondervoeding te voorkomen. Het eten is hier niet bepaald gevarieerd en ik ben er heilig van overtuigd dat er echt wat nodige proteïnen ontbreken, wanneer je zoals ik geen melkproducten kan eten. De yoghurt en de kaas zijn hier nochtans goddelijk. Dat denken de vliegen anders ook. Door de warme winter zijn die helaas niet gestorven en nu het hier zo warm is (om en bij de 30 graden) heerst hier een ware vliegenplaag... Hopelijk gaat het binnenkort regenen, maar naar ik gister gehoord heb, zou het weer nog tot eind augustus zo blijven.
Maar vliegen, slecht eten, hard werk,
het maakt me niet uit,
ik wil hier niet meer weg!
12 augustus 2007
bezoekje aan Tallinn
Liften is toch niet echt mijn ding, we werden maar niet opgepikt, misschien was onze plaats niet bepaald strategisch of misschien waren we niet aantrekkelijk genoeg. Maar we hadden het geluk ons niet te ver van een bushalte te bevinden en dus konden we op de bus springen. Een oude, Nederlandse touringcar, betrekkelijk comfortabel voor zijn leeftijd.
Onze eerste indruk van Tallinn konden we enkel uiten met "Wauw, Oh, that´s beautiful en Das ist so schön!" We waren helemaal verrast door het oude stadsdeel dat in de middeleeuwen lijkt te zijn blijven hangen. Het toerisme is er ook goed op aangepast: restaurants met houten banken en serveersters in middeleeuwse kledij, maar ondanks alle souvenirwinkeltjes verliest het volgens mij toch zijn charme niet. Het aantal antiekwinkeltjes en steegjes is bijna niet te tellen.
Op een bepaald moment hoorden we gefluit en gejoel in de straten, blijkbaar van een of andere holebi-demonstratie. Daarachter kwam er jammer genoeg een groepje fanatieke Esten met no-pride borden, ze kregen bijna meer aandacht dan de eerste groep...
We hervatten onze tocht en trokken richting ons grote doel: De supermarkt, droom van menig Pahkla-vrijwilliger. Ongelooflijk hoe erg je dat kunt missen als je elke dag dezelfde saaie hap eet, het confronteert je ook wel heel sterk met het contrast tussen stad en platteland. We besloten dus ondervoeding tegen te gaan en trokken na de supermarkt richting Italiaans restaurant, na een kwart was de pizza me al teveel, m’n maag is het niet meer gewend, maar nu ik de armoede op het platteland kende, at ik dapper door en zelfs de broodjes hebben we meegenomen (we hebben er immers eerlijk voor betaald). Voor de rest hebben we het hele oude stadsdeel doorgelopen en wat van de bekende bezienswaardigheden bezocht, nog steeds onder de indruk van alle schoonheid. Bij mijn foto´s kun je zien waar ik geweest ben. Na lang zoeken vonden we het station en hebben we dan de trein naar huis genomen. Mooie stad, echt de moeite waard, ik zal er zeker nog meer komen.
18 augustus 2007
De grafstenen van het sovjetregime
Hoi allemaal
Ik ben ondertussen twee weken in Estland en naast alle mooie dingen, ben ik natuurlijk ook al de trieste kanten van het land tegengekomen. Ik kwam onder andere tijdens een fietstocht een oude boerderij tegen en de dorpjes waar ik tot nu toe geweest ben zijn een en al grijze trieste blokken, het lijken wel grafzuilen. Ik snap echt niet dat je daar kunt wonen, ik denk ook niet dat dat echt kan, want de meeste jongeren die in die gebouwen wonen, lijken me vaak een drankprobleem te hebben. Voor de rest barst het hier ook van de ruïnes, het lijkt soms alsof er mensen woonden die hun huis in eens hebben moeten verlaten, verkrot, half afgebrand, het is geen vrolijk gezicht. Gister kwam ik tijdens een boswandeling een deels afgebrand huis tegen met allemaal autowrakken en een schommel die wiegde in de wind... het zag er zo doods uit, en opeens stonden daar midden tussen de resten hoge gele, bloeiende bloemen. Dat beeld staat nog steeds in m’n geheugen geprint, zo vreemd...
25 augustus 2007
Antroposofisch Biodynamisch tuinieren
Soms krijg je hier wel rare dingen te horen en te zien, ik heb toch een klein beetje m’n eigen ideeën bij tuinieren.
Recept voor het verjagen van potato beetles
Wanneer de maan in het sterrenbeeld stier staat, verzamel je de kevers van het veld. Vervolgens verbrand je deze en je maalt de assen van de kevers een uur lang met dezelfde hand in eenzelfde richting. Dan neem je 1 gram aardappelkeveras en meng je dit met 10 ml water, roer drie minuten, voeg nu 100 ml toe en roer weer drie minuten, vermenigvuldig de hoeveelheid toegevoegd water altijd met tien tot je de gewenste hoeveelheid hebt. sproei dit over je veld en de aardappelkevers willen zich niet meer voortplanten. (dit mengsel blijft trouwens twee jaar houdbaar)...
Bijgevolg hebben wij nu dus een potje aardappelkeveras in de kast staan.
Maar ja, het schijnt te helpen (niet dat ik elke dag ga kijken op het veld om de kevers te tellen en te checken of er geen bijgekomen zijn)…
De afgelopen twee dagen waren voornamelijk knorrigheid, het werd me allemaal een beetje teveel. De ongelooflijke viezigheid van de huizen, de viezigheid van de mensen, de slechte eetgewoonten en het feit dat er de hele tijd aan me gehangen wordt. Je moet alles drie keer zeggen en dan nog dringt het niet door. Het werd een beetje tijd voor mezelf, ben dus maar gewoon weggefietst, de bossen in, de weilanden door. Na drie kwartier raakte ik wel in paniek, nog steeds geen eind van het bos in zicht en het was al avond, dus ik was ik bang in het donker terug te moeten keren. Toch maar doorgefietst en met dank aan mijn richtingsgevoel, goed uitgekomen. Jammer genoeg had ik er nog steeds de pest in...
02 september 2007
het leven wordt dagelijks
Hoi allemaal,
het is al weer een tijdje geleden dat ik vertrokken ben, nu ongeveer een maand. Het leven hier begint te wennen, de omgeving is niet nieuw meer en het voelt hier nu echt als een thuis. Ik geloof niet dat ik in de afgelopen jaren ooit een maand aan een stuk in hetzelfde huis heb gewoond. Misschien dat het daarom hier zo goed voelt. Ondertussen weet ik ook wel wat er hier van mij verwacht wordt en de mensen weten wat ze aan mij hebben. Ik merk dat ik hier een beetje in de rol van huismoeder val, mijn vrouwelijke genen beginnen op te spelen. Ik heb nu elke week 1 ruimte waar ik mijn project van maak. Vorige week was dat de keuken, vandaag de badkamer en de wc. Eens dat allemaal gedaan is, lijkt het me leuk om die ruimtes die in geen vijf jaar zijn schoongemaakt bij te houden, want dit is echt
"Vastik" (disgusting).
Morgen begint de aardappeloogst, ik hoop dat het weer dan een beetje beter is dan afgelopen dagen, het heeft al gevroren ´s nachts en overdag is het ook vrij koud en regenachtig. De voorspellingen voor de komende dagen beloven in ieder geval nog een paar stormen en daarna weer wat warmere dagen. Maar eigenlijk zijn die regenachtige en koude dagen ook wel gezellig, met zijn allen een filmpje kijken of een Pahkla knitting club meeting op z’n ouderwets. (ik heb nog nooit zoveel gebreid)
Wel wordt ik elke dag weer geconfronteerd met het geldtekort hier. Als je de foto’s ziet van de badkamers hier, er moet nodig gerestaureerd worden, maar daar is gewoonweg geen geld voor. Dus hierbij een oproepje. Als er iemand zin heeft om geld in te zamelen door cakes te bakken, auto´s te wassen, whatever, graag!
volgende update volgt snel
03 september 2007
sokje
ben best wel trots op m’n sokje: P nooit verwacht dat ik dat ooit nog zou doen...
ben ook weer aan het tekenen geslagen.
Heb nu CREATIVITIJD…
06 september 2007
een tripje naar het bos
Herfst begint hier nu ongeveer, dat kun je overal zien. De bladeren beginnen te kleuren, de spinnen weven hun webben in de ochtendnevel en de paddestoelen schieten hier en daar uit de grond. Silvo vond dat we paddestoelen moesten gaan plukken, hij deed dat namelijk vroeger elk jaar met zijn moeder. Dus trokken we in de regen naar het bos, op de foto kun je onze oogst zien, niet zoveel en we hebben eigenlijk geen idee van de eetbaarheid (we zijn natuurlijk niet zo stom om het allemaal te proeven), morgen eens iemand raadplegen. Ik ben blij dat ik een beetje mannelijke genen heb meegekregen, we raakten de weg kwijt in het bos, Silvo was er van overtuigd dat we een bepaalde richting op moesten, Niet dus.... en dan sta je daar ergens midden in een bos, compleet het noorden kwijt. Maar ik heb ons gered!
12 september 2007
Telkens als ik foto´s van mezelf zie, valt het me op dat ik er zo gelukkig uitzie…
Het is hier soms zo hilarisch
Hoi allemaal,
met de tijd lijkt het alsof ik steeds minder te vertellen heb. Het leven gaat hier gewoon rustig zijn gangetje, we zijn aan het kartuleid sorteerima begonnen, aardappelen sorteren. Het is vrij eenvoudig: groot is om te eten, medium en groen is voor het zaaien en klein (de krieltjes) zijn voor de dieren (waarom? die zijn toch het lekkerste? maar dan pikken we ze gewoon :P) na een berg van anderhalve meter hoog met een doorsnede van drie meter heb je het toch echt wel gehad, je raakt zo afgestompt dat je in de aardappelen de leukste figuurtjes begint te zien, je ziet opeens kippen en moomins en badeendjes en vogeltjes... maakt de sfeer best wel grappig, om ter grootste aardappelen zoeken en het gevecht om de laatste aardappel van de stapel. Gisteravond hebben we met een paar uno gespeeld, we probeerden het Marek aan te leren maar die heeft een beetje problemen met cijfers en met kleuren, en Kristiina wil altijd voor haar beurt gaan, maar het was wel heel leuk.
Ik heb een paar foto´s gemaakt van Tobias Maja, het huis waar ik woon, een fotosessie die uitmondde in een fotogevecht,..
Ik ben wel ziek, de mindere kant van de zaak. Er heerst hier een virus, met keelpijn hoofdpijn en vermoeidheid, wat nu ook op mij geslagen is, maar ik word nooit echt ziek, dus ik ben te ziek om iets te doen en te gezond om niets te doen, heel fijn. En morgen komt Kersti terug na twee weken ziekenhuis, ze heeft lupus en moest daarvoor nu dus behandeld worden, maar het is niet gelukt om haar witte bloedcellen weer iets of wat op peil te krijgen en dus moet elk contact met ziektekiemen vermeden worden, maar dat is hier natuurlijk een groot probleem. We vragen ons hier af hoe lang ze hier nog in de village kan blijven, daar ze al zo´n tien jaar ziek is en alles nu toch wel heel erg achteruit begint te gaan..
Volgende week heb ik on arrival training, een samenkomstweek voor nieuwe vrijwilligers in Estland, dat zal in het oosten van Estland zijn nabij het Peipsimeer. Ik zie het aan de ene kant niet zitten omdat ik hier in huis een grote verantwoordelijkheid draag en ik hier echt wel nodig ben, maar aan de andere kant lijkt het me ook wel leuk om al die andere vrijwilligers te ontmoeten. We zijn in totaal met twintig, meer dan de helft ervan Duitsers. Die zijn er hier echt opvallend veel, nog steeds is de main language hier dus Duits. Na de on arrival training beginnen de taallessen. Ik krijg waarschijnlijk lessen samen met Sanna van een Engelse leraar en de rest van een Duitse. Ik weet niet echt wat van de lessen te verwachten, het echte leven hier is toch de beste leerschool.
Groetjes (K)
22 september 2007
Terug van weggeweest,
On arrival training was niet echt de leukste ervaring tot nu toe. Gelukkig was ik niet met al te veel verwachtingen vertrokken zodat het niet al te erg tegenviel. Van eerdere vrijwilligers had ik gehoord dat zij de natuur in getrokken waren. Wij daarentegen hebben vijf dagen binnen gezeten, in een cirkel, praten en luisteren. Onderwerpen waren wel interessant; de problemen die je tegen kunt komen en hoe je daarvoor ondersteuning kan zoeken. Maar ook alles wat er kan gebeuren, drugsverslaving, zelfmoord, ongelukken.... Ik had het gevoel dat er vooral heel erg gefocust werd op wat er mis kan gaan en niet echt op motivatie. Desalniettemin heb ik wel wat ideeën opgedaan om mijn project meerwaarde te geven. En natuurlijk was de omgeving prachtig, Het is net alsof je aan de zee zit, je kunt Rusland namelijk niet zien. Ook bepaalde planten deden me aan de duinen denken, een klein beetje thuis op 700 km afstand. De groep paste niet bij mij, een van de eerste vragen was of ze ook alcohol mochten drinken, met als gevolg dat ze elke avond ladderzat waren, GEWELDIG! Er waren er ook wel een paar die ik wel mocht. Zo was er een man uit Oekraïne, die me heel veel wist te vertellen over zijn land, echt interessant. En twee mensen uit Georgië die hun traditionele muziek speelden en dansen deden...
Het was niet leuk, maar ik heb wel veel over mezelf geleerd en daar valt ook wat voor te zeggen. Ook heb ik ontdekt hoe goed ik me thuis voel in Pahkla, ik was zo blij toen ik gisteren thuis kwam, wat heb ik een heimwee gehad...
24 september 2007
Pompoenen
We zitten momenteel met een pompoenoverschot, heel mooi en lekker, maar als niemand ze eet... Ik doe dus allerlei pogingen om ze te vermommen. Pompoenwafeltjes bleek een heel geliefd recept, warm en met maple syrup....
Oh ja, het deeg hoort plakkerig te zijn en nauwelijks van je vingers te komen…
Pompoenwafeltjes
ingrediënten:
500g geraspte (oranje) pompoen
2 losgeklopte eieren
250g bloem
tl bakpoeder
150g suiker
volgende stap
mix alles en bak in kleine beetjes in een wafelijzer
Net zo plakkerig als komkommerbrood; Sanna en ik zijn er al beroemd om.
Komkommerbrood/Kurkileiba
ingrediënten
2 kopjes geraspte komkommer
1 of 2 tl bakpoeder (hangt er vanaf hoe nat je komkommers zijn en hoeveel extra bloem je moet toevoegen)
3 eieren
180 ml olie
170g suiker
1 tl. citroen extract
1/2 tl. sinaasappel extract
1/4 tl. vanille
mespuntje zout
330g bloem
1 tl. kaneel
Volgende stap
Mix alles, als het deeg te nat is (maar let op, het is niet de bedoeling dat je het kunt kneden, het moet zoals gezegd plakkerig zijn, maar niet waterig), voeg dan bloem en ook suiker en kruiden/extracten in proportie toe.
Vet een cakevorm in, doe het deeg in de vorm en bak een uur op 175 graden.
Ideeën voor pompoenen zijn altijd welkom (net zoals voor aardappelen nog steeds)
Hypoallergene rozijnencake
Ik word creatief, kan zelf al cakes maken zonder boter of melk...
Men flanse door elkaar een bepaalde hoeveelheid bloem met suiker (niet teveel) tl´tje bakpoeder, el´te honing, 2 tl´jes kaneel, vier eigelen totdat dit een hopeloze brok kruimels wordt. Men voege dan water toe totdat het met een lepel door te roeren is (maar niet vloeibaar), men kloppe de eiwitten stijf, spatele ze door het deeg en voege rozijnen naar wens. ongeveer 40 minuten bakken op 170-180 graden (in een cakevorm)…
25 september 2007
Klaag, klaag, klaag
Ik zit niet lekker in mijn vel sinds gisteravond, ben hele tijd aan het huilen en weet niet waarom…
Ik voel me op het moment zo geïsoleerd en eenzaam, ben de mensen een beetje zat en ik weet het even niet meer. Ik weet niet wat ik hierna wil, ik weet niet wat mijn doel is. Het zal wel weer overgaan maar nu moet ik gewoon een beetje klagen. Het schijnt dat het wel vaker voorkomt onder vrijwilligers in geïsoleerde communities. Dan moet je een hobby zoeken, goed idee. Ik wil een muziekinstrument leren spelen en wel het liefste cello, weet niet of dat zal lukken of niet, ach ja, ik zal er eens achteraan gaan...
03 oktober 2007
Vandaag gaat het alweer stukken beter. Vanmorgen hadden we deel zoveel van introduction course, een inleiding in de antroposofie of zo iets.
Het eerste deel ging over de relatie tussen mens en plant en het gebruik van antroposofische medicijnen. Het koude deel van ons lichaam staat in contact met het koudste deel van de plant, de wortels dus. De andere delen van ons lichaam, met name de ingewanden en de ledematen staan in contact met de bloem of de vrucht. De wortels zijn namelijk het begin van de plant, zonder wortels is er geen bloem, net zoals er zonder hoofd, zonder wil of ziel geen mens is. De bloem dat is de plaats waar de voortplanting plaatsvindt, net zoals er de mens in de onderbuik de inseminatie plaatsvindt. Maar natuurlijk voor een bestaan is het belangrijk dat boven en beneden in balans zijn, dat ziel en ledematen in evenwicht zijn. Steiner beeldde dit uit als een 8 waarvan beide delen even groot horen te zijn. Als er ergens iets mis is, is het belangrijk dat je dat weer in evenwicht brengt, hij noemde mensen met een verstandelijke beperking dan ook `persons in need of special soul care´ Hij vond dat dat evenwicht enkel bereikt kan worden vanuit het midden van de 8, de mix tussen denken en handelen. De vraag was dus, waar denken we, waar voelen we, waar willen we? We denken natuurlijk met onze hersenen, het hoofd, ons bewustzijn. Voelen is een moeilijkere vraag, is het het hart, de buik? En willen, wat is willen eigenlijk? Het is een combinatie van het hoofd en het voelen, een resultaat van een redenering en een gevoel. Het willen zou zich dus uiten in een handelen; meer de ledematen dus. Bij mensen met een verstandelijke beperking is het evenwicht tussen beide delen verstoord, het handelen gebeurt onbewust, er is te weinig hoofd bij betrokken en het handelen gebeurt alleen vanuit de wil. Enzovoort, hier klinkt het niet zo grappig, maar de zweverige manier waarop het gebracht werd.....
<05 oktober 2007
Vandaag mijn vrije dag, naar Kohila gefietst en kreeg het toen in mijn kop om door te fietsen naar Rapla (20 km verder), maar er was een omleiding, dus het was nog iets verder. Heenweg ging perfect, maar pas op de terugweg kreeg ik door dat ik wind mee had gehad heen... En dat het begon te regenen. Maar ja, ik moest terug, dus nam ik een andere omleiding terug, niet zo slim, want die ging compleet door the middle of nowhere en ik dacht serieus dat ik de weg kwijt was, na verloop van tijd ontdekte ik gelukkig dat ik wel op de juiste weg zat. Het begon al te schemeren en als je dan in een omgeving zonder huizen noch verkeer en regen op je fiets zit, word je daar niet bepaald blij van. Kwam ondertussen Männiku suurkivi tegen, een hele grote steen die ik anders nooit gezien zou hebben, dus het was zeker de moeite waard. Zal ongetwijfeld ook heerlijk slapen met zestig kilometer in mijn benen!
16 oktober 2007
Goeiemorgen, allemaal
nog eens een kleine update van wat er hier in de afgelopen weken gebeurd is. Ik ben hier ondertussen al 72 dagen=10,29 weken=19,76 procent van een jaar. Nog vier keer dit dus, tijd vliegt! Papa is langs geweest (ondertussen al weer ruim twee weken geleden). Het was heel leuk om hem te laten zien waar ik woon en met wie ik woon en hoe goed ik Tallinn ondertussen ken. We hebben een protestactie van dove mensen gezien. Dat is wel een heel bijzondere ervaring, zoveel mensen bij elkaar en toch muisstil. Het was ook echt fijn om eens te kunnen praten over wat ik hier allemaal meegemaakt heb en `in live`iets te horen van het thuisfront. Aan de andere kant heeft zijn bezoek me ook wel laten zien dat ik ouder aan het worden ben, het was een vreemde gewaarwording om mijn vader (die normaal gesproken voor mij zorgde) in een ´gezin`te zien waar ikzelf juist die ouderrol een beetje draag. In ieder geval ben ik heel blij dat hij mijn nieuwe thuis heeft kunnen zien (en natuurlijk hoop ik dat er nog mensen mijn thuis komen bekijken en me een bezoekje brengen)…
Wat heb ik in de afgelopen weken nog beleefd? Elke week lijkt zich een beetje op dezelfde manier af te rollen. Op woensdag de introductory course, op donderdagmiddag taallessen en op vrijdag heb ik vrij. Vorige vrijdag had ik een van de grootste ongeluksdagen tot nu toe, nu kan ik er wel mee lachen maar toen...
Ik ging naar Tallinn in de ijdele hoop nog eens wat brieven af te kunnen schrijven. 1 is er af, ole! Maar het regende en na twee uur in hetzelfde cafe begon ik me toch een beetje ongemakkelijk te voelen. Dus besloot ik richting Rahvusbibliotheek te gaan en daar eens te kijken wat het nu eigenlijk was. Kwartiertje in stromende regen met de verkeerde schoenen die dan ook nog eens kapot gingen met als gevolg compleet doorweekte sokken. En het was maar vier graden, na een klein half uurtje voelde ik bijgevolg mijn voeten niet meer en ik besloot naar Ulemiste (shoppingcenter) te gaan om nieuwe schoenen en sokken te kopen. (En handschoenen), dan moet je met de tram, maar ik nam dus eerst al de tram in de verkeerde richting en vervolgens de tram in de goede richting maar met de verkeerde bestemming. En daar sta je dan, in het midden van Lasnamäe, de gezelligste Russische wijk van Tallinn, niet dus, met nauwelijks tenen meer en half afgevroren vingers.
Ik ga hier nu geen zielig klaagverhaal ophangen. Korte samenvatting is dat ik na een tijd een winkel vond, schoenen en sokken kocht, die ergens verwisselde en vervolgens toch nog mijn weg naar het station heb gevonden en ik uiteindelijk verkleumd en wel thuis ben geraakt. Ik ga nooit meer in de regen naar Tallinn.
Katarina was jarig, ze kreeg een twintig minuten durende serenade van Margus op zijn gitaar, echt leuk om te zien. Ernest, Sanna en ik hebben een taart gemaakt .... Na ja, taart. Ernest schreef de bijgevoegde Estse vertaling van een Oostenrijks verjaardagsliedje, vol fouten en de biscuitrol of wat het moest voorstellen was mislukt, maar het gaat om het gebaar en daar was ze blij mee. Ik heb een trom geknutseld van een plastic buis en als gevolg moet ik er nu nog veel meer maken voor het hele dorp. Over knutselen gesproken, we hebben elke maandag speelavond en daarvoor hebben we gisteren met zijn drieën een uitvergrote twister gemaakt. Is leuk geworden, maar jammer genoeg kwam er maar een iemand naar de speelavond, volgende week wat meer reclame maken dan maar. De winter begint ondertussen echt zijn intrede te doen, het heeft nu al een aantal dagen ´s nachts gevroren en ik geniet ervan om dan een ochtendwandeling te maken wanneer de zon over de velden begint te schijnen.
Ik ga nog wat foto´s uploaden en dan moet ik weg, het is immers al kwart over zeven en ik ga vandaag mee op piimaring en aardappelbezorging. Er is nood aan iemand met spieren en verstand. En ik heb nood aan koffie, tot de volgende update!
02 november 2007
Het is niet te geloven hoeveel foto´s een mens kan maken. Ik denk dat ik er in de afgelopen maanden al zeker meer dan duizend heb gemaakt. De meesten natuurlijk driedubbel omdat ik het er zo goed mogelijk op wil krijgen. en de natuur is ook gewoon zo fotogeniek. Vorig weekend ben ik naar Pärnu geweest, de badstad van Estland. Het is een leuk stadje om te zien, mooie houten huizen in de buitenwijken. Ergens deed het een beetje aan Kallaste denken maar dan minder verwaarloosd. We zouden bij een vriend van Silvo kunnen slapen maar die vriend kwam om 2 uur pas terug van een verjaardagsfeest en besloot dat we samen met hem ook nog maar even het Pärnusse nachtleven moesten uitproberen. Met als gevolg dat we om 5 uur (nieuwe tijd) eindelijk konden gaan slapen tot 8 uur want toen werd ik wakker van het brandalarm (een oefening gelukkig). De avond was desalniettemin leuk en ongetwijfeld goed voor mijn Ests omdat ik daar met 7 estse jongeren moest socializen. Volgende dag dus knorrig tot en met van de vermoeidheid, het was steenkoud en we misten op de terugweg onze trein met net 3 minuten. En omdat er maar twee treinen zijn moesten we met de bus terug. We bellen de buscentrale, over 25 minuten is er een bus naar Tallinn. Dan moet je natuurlijk wel een bus naar het busstation hebben en openbaar vervoer in Estland is op z’n minst onregelmatig. We hadden dus geen bus en besloten een taxi te bellen. "Nee, sorry op dit moment hebben we geen auto´s..." Uiteindelijk kwam er dan toch een bus, die op tijd bij het busstation geweest zou zijn moest hij geen omweg gereden hebben. Gelukkig was er nog een bus na een half uur wachten, die jammer genoeg niet via onze bestemming (Kohila) reed zodat we -eens in Tallinn- daar ook nog op een bus moesten wachten die ons weer vijftig minuten zuidelijker zou brengen. Ik heb inderdaad wel geluk op mijn vrije dagen, maar het was uiteindelijk toch wel leuk, en dat soort avonturen brengen een beetje leven in de brouwerij.
Allerhande creaties
Volgende week is het Mardilaat in Tallinn, Sint-Martinsmarkt en elk jaar staat ons dorp daar met een kraampje kaarsen te verkopen. Nu leek het Katarina ook wel leuk om wat beschilderde glazen te hebben. Zodoende ben ik aan het schilderen geslagen de afgelopen twee dagen, het resultaat kun je op de foto´s zien, ben best tevreden…) Dat zal de komende week nog mijn main task zijn. Maandag organiseer ik het glasschilderen en kaarten maken met de rest van het dorp, vandaar dat ik vandaag waarschijnlijk nog wel druk zal zijn met het schilderen van zwarte omlijningen op de potten, flessen en glazen. Ook was het halloween, holden we een pompoen en uit en serveerden we de soep daarin, met horrorbrood (toastbrood in de vorm van vleermuizen en spoken) voor meer halloween hadden we helaas geen tijd. Gisteren sloeg Silvo aan het keukenknutselen (waar ik niet zo blij mee was); hij maakte voor de eerste keer zult/kopkaas/Kopfwurst/sültse. In het begin rook het hier naar popcorn, gevolgd door de geur van gebakken spek, en daarna werd het degoutant en ben ik maar naar bed gevlucht...
Het resultaat is volgens mij ook niet echt wat het zou moeten zijn.
Vandaag vrije dag, niet echt een idee wat te doen. ik ga met Ernest mee op piimaring naar Lille Oru, een meditatiegemeenschap hier in de buurt, zulke aardige mensen daar, ze hebben ons al uitgenodigd om daar eens een weekend te verblijven. Moet gaan, tot de volgende…
<03 november 2007
Het sneeuwt! 
24 november 2007
*+@&$§"@# ....
Voorlopig zullen er geen foto´s meer volgen, mijn fototoestel ligt nog ergens thuis WAT ABSOLUUT NIET LEUK IS EN WAAR IK DE PEST IN HEB want ik heb een paar dagen geleden de mooiste zonsondergang ooit gemist *grom*
voor de rest gaat alles goed, we zijn aan het repeteren voor het kersttoneel en ik begonnen in de kaarsenworkshop. Vervelen zal ik me niet want op het moment is het ook heel druk in huis (Kersti is in het ziekenhuis dus ook de schoonmaak komt op mijn schouders neer) maar het geeft niet, ik vind het wel leuk om zoveel te doen te hebben. Silvo gaat begin volgende maand op vakantie dus dan zal de drukte misschien wel een beetje veel worden, ik hoop dat dan in ieder geval Kersti weer terug is. Hopelijk kan snel een update volgen maar internet is op het moment zo traag of helemaal niet (zoals afgelopen week)
<01 december 2007
Hoi lezers! .
Het is alweer een week geleden dat ik iets geschreven heb, ik heb op het moment niet zoveel tijd en ook geen zin om achter de computer te zitten. bovendien zijn er hier ook regelmatig internetproblemen.
Zoals iedereen waarschijnlijk wel weet was ik twee weken geleden voor tien dagen thuis. Ik had eerst gedacht dat het voor me geen probleem zou zijn om niet naar huis te komen na de geboorte van mi
mijn broertje maar naarmate die geboorte dichterbij kwam had ik het er toch steeds moeilijker mee en wilde ik toch wel heel graag op bezoek komen. Dus zodoende en ik ben heel blij dat ik het gedaan heb, zo kon ik ook nog bij het feest van opa en oma zijn. Ik wist niet dat het mogelijk was om in tien dagen tijd zoveel mensen terug te zien, zoveel te bespreken. Het was toch wel best uitputtend en ik heb wel gemerkt dat ik hier in Estland wel op mijn plek zit. Ik vond het leuk om weer thuis te zijn, maar ik had best wel heimwee en het is zo verschrikkelijk druk in België, zoveel mensen, bah, daar kan ik toch niet zo goed tegen. Ook in het contact met mensen die ik al lange tijd niet meer gezien had viel het me op dat ik veranderd ben, dat merk je niet zolang de mensen om je heen met je mee veranderen.
Nu ben ik blij dat ik weer hier thuis ben, af en toe werken de mensen me hier behoorlijk op de zenuwen en een drukke maand staat voor de deur maar je hebt tenminste iets te doen, ik heb het gevoel dat ik hier nuttig ben.Ondertussen is het hier nog steeds koud, er ligt een pakje sneeuw en gister ben ik voor het eerst gaan langlaufen. toch niet zo saai als ik had verwacht maar wel een stuk vermoeiender, jammer genoeg gaat het dinsdag regenen dus zal die sneeuwpret vlug gedaan zijn. maar ja, in tegenstelling tot België ben ik er hier weer zeker van dat we over een paar weken/dagen toch weer sneeuw hebben :P vorig jaar was het in februari -31 dus koud blijft het toch wel. We zijn druk bezig met de voorbereidingen van het kersttoneel en het klaarmaken van de adventsviering, donderdag trekken we lootjes voor kerstcadeaus en zo blijven we hier wel bezig. Ik kijk alleen niet echt uit naar komende week hier alleen in huis, hopen dat Silvo snel weer terug komt, mijn taal is toch nog niet echt toereikend om het een week in mijn eentje draaiende te houden vrees ik. Maar het is ook een uitdaging natuurlijk. We zijn trouwens ook in overleg of er misschien toch nog iemand anders hier in huis komt om te helpen, maar dat weten we nog niet.
Groetjes!
<17 december 2007
Oh kuusepuu
Oh kuusepuu, oh kuusepuu, Oh dennenboom oh dennenboom,
kui haljad on su oksad. hoe groen zijn je takken
Ei mitte üksi suisel aal Nee niet alleen in....
vaid talvel ka siin külmal maal. maar ´s winters ook hier in´t koude land
Oh kuusepuu, oh kuusepuu, oh dennenboom oh dennenboom
kui haljad on su oksad. hoe groen zijn je takken
Oh kuusepuu, oh kuusepuu, Oh dennenboom, oh dennenboom
sa oled mulle armas. jij bent mijn ´geliefde
Sind jõuluks tuppa tuuakse´ voor kerst in huiskamer gebracht
ja küünlad külge pannakse. en kaarsjes worden vastgezet
Oh kuusepuu, oh kuusepuu, oh dennenboom, oh dennenboom
sa oled mulle armas. jij bent mijn´geliefde
Oh jõulupuu, oh jõulupuu,´ oh kerstboom, oh kerstboom
siit igaüks saab rõõmu. hier wordt iedereen vrolijk van
Su juures lapsed laulavad in jouw buurt zingen kinderen
ja rõõmsalt kinke ootavad. en wachten op hun pakjes blij
Oh jõulupuu, oh jõulupuu, oh kerstboom, oh kerstboom
siit igaüks saab rõõmu. hier wordt iedereen vrolijk van
Kerst is in aantocht, zonder jõuluvana (letterlijk: Kerstoudje) weliswaar, maar op een veel intensere manier dan ik ooit meegemaakt heb. Nu begrijp ik waarom geloof in het leven zo´n belangrijke rol kan spelen. In onze gemeenschap betekent het vieren van zulke feestdagen niet het feest op zich, maar het SAMEN vieren en het samen ergens naar toe leven. Zo hadden we op de tweede december, eerste advent een adventstuin/adventgarden/advendiaed. dennentakken waren in spiraalvorm op de grond gelegd en in het midden vn die spiraal stond een kaars, daarna nam iedreen om de beurt een kleinere kaars in een appel, volgde de spiraal en stak de kaars aan om hem vervolgens ergens tussen de takken neer te zetten. Op de achtergrond werd muziek gespeeld en gezongen. Hoe meer mensen hun kaars aanstaken, hoe lichter het werd. Ik probeer foto´s ervan online te zetten. Elke advent wordt hier gevierd en iedereen is druk bezig met het bakken van piparkoogid, piparkoogid en piparkoogid... De candleworkshop staat op pauze en er wordt geknutseld, kabouters gevilt (ik bedoel dus van het werkwoord ´vilten´, niet ´villen´) en de huizen worden versierd. Ik kijk er naar uit, kerstmis..
Behalve de kerstvoorbereidingen gaat het hier wel zijn gangetje, mensen beginnen te vertrekken op vakantie naar huis en dat betekent wel dat het ietsje drukker wordt, maar de workshops zijn gesloten dus behalve de rare werktijden (zes uur ‘s morgens) is er niet zoveel te doen. Ik ben dus bezig met mijn kadootjes voor kerst en verjaardagen en doe een poging tot het schrijven van kerstkaarten. Cilia is ondertussen ook weer op bezoek (die mevrouw uit Duitsland die ook in de zomer hier was) Ik heb ontdekt dat mijn Ests ondertussen beter is dan mijn Duits. Voor de rest kan ik niet wachten tot ik bezoek krijg, en ook in mijn huis vragen ze elke dag wanneer mijn ´ouders´ook weer komen. Ik ben er nog niet achter hoe ik Geertrui voor hen moet aanduiden. Ik denk dat ´mu ema naine´/mijn moeders vrouw, niet helemaal in de Estse traditie past waar de vrouw nog thuis achter het fornuis zit en de man buiten hout hakt...
Groetjes
15 januari 2008
Welkom terug
Hallo allemaal!
Het is alweer een tijdje geleden maar de harde werkster heeft dan toch eindelijk een gaatje gevonden om achter de computer te kruipen. En kruipen dat is het zeker want computeren moet hier in het stookhok met je voeten tussen de traptreden doorgestoken.
Any way, tijd vliegt en ik had zelfs niet door dat de laatste weblog entry al weer zo oud was. Ik had dus met kerst bezoek van mama, Geertrui en Denise. Daar was ik niet alleen blij mee, maar ook al onze bewoners, nog steeds krijg ik te horen dat mijn ouders zooooo leuk waren. Want je bent hier leuk, zolang je werkt zeker en zolang je kunt koken. Net voor hun komst lag er sneeuw en nadat ze weggegaan waren, begon het tot -20 te vriezen, jammer genoeg hadden we geen witte kerst en zag het landschap er tijdens hun bezoek maar triestig uit. Desalniettemin trokken we er ook op uit om de omgeving te verkennen. Ik, als ervaren Tallinn-stadgids heb geprobeerd om hen de leukste en interessantste plekjes van de oude stad te laten zien en we bezochten de Jägala Juga, de grootste waterval van Estland. Ernest ging een week later en toen was een groot deel van de waterval al bevroren. Mama heeft in ons huis het keukenblad geplaatst en samen met Geertrui ons een beetje op het juiste schoonmaakspoor gezet. Maar natuurlijk zijn de feestdagen ook niet aan ons voorbij gegaan. Ik geloof niet dat ik kerst ooit zo intens gevierd heb. Met zoveel mensen is het toch een heel andere ervaring dan met je kleine gezinnetje. Kerst betekende hier vooral veel zingen en veel licht, kaarsen. Ik merkte ook dat ik hier veel meer de behoefte had aan het vieren van Kers en het samenkomen. Misschien komt het door de duisternis, misschien door het feit dat hier in Pahkla kerst tenminste niet commercieel is. Mama en ik sleepten de grootste boom binnen die ze tot dan toe in Vikerkaar hadden gehad, we hingen er appels en kaarsen in (die appels dienden om de takken te verzwaren zodat de kaarsen rechtop kunnen staan) en de kerststalfiguren uit vilt werden eronder gezet (zie foto). Zingen, zingen, zingen en kadootjes volgden de komende dagen. Mama, Geertrui en Denise gingen weer weg en toen was het al weer bijna oudjaar. Volgens traditioneel gebruik oliebollen gebakken (pontsjikut in Ests) en zelfs zonder Koopmansmix lukten ze goed. Van de rest van de avond heb ik niet zoveel meegekregen daar ik de hele tijd boven de frituurpan hing (Oliebollenbakken is een hele opoffering, opa)… Om twaalf uur het beetje vuurwerk gekeken van de weinig buren die we hebben en sterretjes gebrand. Vervolgens de keuken opgeruimd en de volgende morgen wachtten de koeien alweer... Op 1 januari mee op piimaring gegaan en gaan schaatsen op de schaatsbaan in Tallinn. Ondertussen is het gewone werk weer aangebroken en ben ik op maandag en dinsdag verantwoordelijk in candleworkshop, woensdag en donderdag zijn dan gedeeltelijk vrij voor het huishouden. zie foto’s waar ik heel trots ben op mijn afkit- en schoonmaakwerk in onze badkamer. Ook heb ik vorige week onze huiskamer geherdesigned (het zal wel geen Nederlands woord zijn). Dat is het voor nu weer, de tijd is op...
<16 januari
Annika´s commentaar
Hoi iedereen
Zoals ik eerder al heb geschreven is Annika weggegaan, ze zag het niet meer zitten om haar vrijwilligersproject te voltooien. Dar heb ik natuurlijk respect voor en als je voor anderen niets meer kunt betekenen omdat je je zelf te slecht voelt, is dit ook de verstandigste keuze. Een andere keuze van haar echter is dan weer niet verstandig; ze plaatste een eindverslag op de jongerensite van "der Zeit" …
Ik wist dat Annika nog wat te leren had, maar ik niet van haar verwacht een dergelijk door emoties beïnvloede reactie op internet te zetten. Met een beetje verantwoordelijkheidsgevoel en dankbaarheid had ze misschien kunnen denken aan de negatieve gevolgen voor het dorp. Daar onze vrijwilligers vaak Duitstalig zijn, kan dit toch wel een behoorlijk negatief iets zijn voor vrijwilligersaanvragen. Natuurlijk zijn bepaalde punten in haar verslag waar, maar de manier waarop ze beschreven zijn, vind ik niet kunnen en daarbij komt dat je dingen altijd van meerdere kanten kunt bekijken en je eigen invloed ook van groot belang is. Maar ja, ik ben dus teleurgesteld, heel jammer, heel jammer...
24 januari
Hoi hoi,
Eindelijk is het dan weer een beetje gaan sneeuwen, het is rond -4 en de zon schijnt. Vanmorgen heb ik de mooiste zonsopgang van mijn leven gezien, het leek wel alsof de hemel 1 grote regenboog was! Dat doet een mens goed na weken van grijsheid en somberheid en regen. Ik heb er geen foto van gemaakt, de kleuren kun je toch niet goed vastleggen (en ik was de memorykaart kwijt maar dat terzijde) Veel is er in Pahkla niet gebeurd, het leven dobbert hier rustig verder. Wel ben ik heel erg bezig met wat ik in de toekomst wil gaan doen en dat vraagt tijd en energie. Gelukkig heb ik op het moment beide :)
Ik vond op internet mijn school-haiku terug :P
een bijl in de stam
de boom stort zijn verdriet uit
naar de grond, treurwilg
01 februari
Dag harde werkers en minder harde werkers,
een kleine update van de helemaal-niet-werkende... Jaja, vakantie! en wat was dat fijn, ik kan weer helemaal ontspannen aan het werk gaan morgen. Het kwam zo dat ik in Pahkla even in een dipje zat, was alles beu. De mensen, de huizen, de mensen, de mensen, de mensen, het eten, alles. Hoe kun je voor anderen zorgen als je het met jezelf al moeilijk hebt? Ik kon dus niet meer echt aardig zijn tegen mijn huisgenoten en besloot dus (met een klein beetje druk van papa en de vrijwilligers) er tussenuit te gaan. De bestemming werd Tartu omdat ik hier ook graag de universiteit wilde bekijken en nog niet in dit gedeelte van Estland geweest was. De eerste dag was vervelend, ik wou alweer bijna terug naar huis keren; het regende, het hostel was niet open en ik had al de halve dag met een zware rugzak door de stad gesjouwd. Maar vanaf het moment dat ik eenmaal in het hostel was ging het veel beter. Zo^n leuke sfeer daar. Het is pas geopend, heeft maar twaalf bedden en is bedoeld voor de ^backpacker^ …
In de huiskamer liggen zitzakken (en ik zat daar dus in weggezakt) en het is de ideale plek om rustig te lezen. Op de eerste dag ontmoette ik daar twee Canadezen op Oost-Europareis. Ze vroegen me of ik zin had om mee de stad te bekijken en zodoende wandelden we door het park en bezochten we de kerken en observeerden we het observatorium. Het is een traditie in Tartu om over de boog van de brug te lopen, wat de echte toerist dan ook even moet doen natuurlijk. Vervolgens nog wat gedronken met hen en de eigenaar van het hostel, was cool. Dinsdag een anatomisch museum bezocht, chinees gegeten (welkome afwisseling voor de aardappel, en het is echt heel handig om een vrouw te zijn, het bespaart je zoveel geld :P), lui geweest en film gekeken. Tartu is echt een mooie stad, prachtige universiteitsgebouwen (18e eeuw) maar veel mooier is nog het oude stadsgedeelte, met houten huizen in alle kleuren van de regenboog. Veel staat te verkrotten maar gelukkig wordt er ook heel veel gerenoveerd. Het is een echte studentenstad, veel cafés, nog meer jonge mensen.
Later meer. Moet nu even weg
19 februari
Tere kõigile! .
Weet je, het wordt steeds moeilijker om regelmatig te updaten, de inspiratie raakt er een beetje uit: Januari, februari en maart zijn maanden waarin eigenlijk niets gebeurd. Je werkt, eet en slaapt maar dat is het dan zo´n beetje. Daar kan ik natuurlijk wel over vertellen; ik heb vannacht lekker geslapen, ben gisteravond al om negen uur in bed gekropen. Ik ben om kwart voor zes opgestaan, heb koffie gedronken en ben toen aan het melken gegaan. Toen ik daar aankwam had Silvo de machines al klaargezet, ik kon dus gelijk beginnen, fijne verrassing. De nieuwe koe laat zich jammer genoeg voor geen meter met de machine melken en wordt met de hand gemolken in een anti-trap-houtconstructie. Alle machines afgewassen en net ietsje te laat voor het ontbijt bestaande uit mijn zelfgemaakte broodhap met haring en augurk(daar raak je aan gewend, af en toe vis ´s morgens) en een mislukt broodje met zonnebloempitten, maïsmeel, gedroogde banaan en rozijnen. Op een of andere manier zijn de zonnebloempitten groen uitgeslagen, erg appetijtelijk ziet het er dus niet uit. Maar je moet wàt op het advies van de dokter. Gaan hardlopen en in de candleworkshop aan het werk gegaan. Mijn ochtend daar niet echt mee op vooruit gegaan, tegen lunchtijd was mijn goede humeur nogal omgeslagen. En nu is het na lunchtijd. Ik probeerde net nog wat foto’s te uploaden maar dat werkt niet echt, ik zou eigenlijk in Comenius House moeten zitten, maar het is daar een beetje te koud. we hebben al een paar dagen prachtige zonsop- en -ondergangen. ´S nachts is het koud, overdag schijnt het zonnetje. Soms voelt het al een beetje lente-achtig aan. .
Ik ben ondertussen al aan mijn zevende maand Estland begonnen, over de helft dus. Misschien wel tijd voor een kleine terugblik, het herlezen van mijn weblogentries... Als ik terugkijk kan ik nauwelijks geloven wat ik op een half jaar beleeft en geleerd heb. Ik heb leren oogsten, wieden, inmaken, sorteren, bereiden, ik kan nu béchamelsaus maken, heb een heel receptenboek aan taarten en koekjes in mijn hoofd, ik heb de taal op redelijk conversatieniveau onder de knie, ik weet waar de krant over gaat, ik kan koeien melken, sokken breien, kaarsen maken, mozzarella maken, vuurtjes stoken, beter hardlopen dan ooit tevoren, tractor rijden, ik weet wat ik ga studeren, waar ik ga studeren en dat ik wíl studeren, ik heb een begin gemaakt met cello spelen, enz. … .
Mensenkennis heb ik ook opgedaan, ik leef in de perfecte observatiesituatie om te leren hoe je níet moet communiceren.
Voor mij is het op dit moment goed op dit allemaal even op te schrijven, heb niet altijd even veel zin meer om hier te zijn, het voelt alsof ik alles wel zo´n beetje gehad heb en ik kijk er best wel weer naar uit om naar huis te gaan. Desalniettemin denk ik dat er hier nog wel dingen te leren zijn, en ik weet ook dat ik er naar moet zoeken zodat ik een doel heb om voor ogen te houden. 1 doel stel ik mezelf net nu, ik wil meedoen aan de kevadjooks in Tallinn (de lenteloop) op negen juni. Ik vrees dat de Tallinn marathon een beetje te hoog gegrepen is. Verder vraag ik me af wat ik hier in het dorp nog wil bereiken, het is heel moeilijk om hier iets aan de vastgeroeste ideeën (en mensen met die ideeën) te veranderen. Kritiek wordt niet echt/echt niet gewaardeerd. Ik ben er druk mee bezig om het uit te zoeken maar gemakkelijk is het niet. (De candleworkshop en muziekles wacht alweer op me) Tot de volgende keer!
14 maart
Het is toch niet zo dat er in maart niets gebeurd, gisteren nog heb ik te horen gekregen dat het bijna Pasen is. Niet zoals in Nederland, waar je tegenwoordig in plaats van in januari je kerstkilo`s kwijt te raken, je alweer in alle winkels reclame voor het paaseitjesdieet ziet en je schaamteloos een half jaar van tevoren onder het mom "paashaas" in een konijnenpakje kunt rondlopen. Nee, net zoals ook Kerst, wordt Pasen hier intens beleefd met de bijbel als handleiding. Ik moest wel nog even checken of Pasen ook weer dat feest was waar Jezus gekruisigd werd en weer verrijst. Best wel een beschamende vraag in een christelijke gemeenschap, maar gelukkig werd ik alleen maar een beetje uitgelachen door de medevrijwilligers Ik heb komende week de leiding over het artistieke deel van de viering, het schilderen van de dagen van de goede week. Al lange tijd wil ik wat creatiefs met de bewoners doen en nu heb ik dan de kans. Dus zet ik me vandaag op mijn vrije dag ook al een beetje aan het tekenen en schilderen.
Ik vrees dat Pahkla het komende jaar met een vrijwilligerstekort te kampen zal hebben. Tot nu toe komt er 1 EVS´er en misschien 2 civil service- mannen, misschien... Ik vind het best een verontrustend idee bedenkende dat wij met vier vrijwilligers eigenlijk al te weinig zijn en ik heb bij voorbaat al medelijden met die enige EVS´er. Maar wie weet is dit een doemscenario en komt de redding op het laatste moment. (Wat goed bij Pahkla zou passen, gezien hun talent in ´alles op het laatste moment´)
Bij deze dus reclame voor alle lezers onder de 25: Doe EVS en ga naar Pahkla Camphill!
Je kunt me hier altijd horen klagen over alles wat we niet hebben, vooral over alle ingrediënten waarmee ik thuis zo graag kookte. Pasta, noedels, spinazie, tomaten, geitenkaas,.... Luxevoer. Maar gisteren draaide ik het eens om, dacht eraan wat ik allemaal niet meer zal hebben. Nooit meer hoef ik maar een paar meter te lopen voor alle ingrediënten voor een honderd procent biodynamische groentesoep, bioballetjes van varkensgehakt of pudding van verse koemelk en scharreleieren. Probeer het volgende maar eens te maken van AH producten: .
Augurkensoep (klinkt niet echt appetijtelijk, als je mij in juli had gezegd dat ik dit ooit met veel plezier zou eten, had ik het niet geloofd)
2 uien
400 gram aardappelen
400 gram wortelen
800 gram augurken
2 liter water/bouillon (de echte kok gebruikt natuurlijk geen bouillonblokjes, ik dus wel)
beetje boter of varkensvet
laurierblad, peperkorrels,...
stoof de gesnipperde ui, voeg alle vloeistof toe, laat het water aan de kook komen, voeg de in blokjes gesneden wortel toe, laat even koken en voeg later de aardappel toe (ook in stukjes). Laat alles bijna gaar koken en doe er dan als laatste de augurken bij. Kruiden, even doorkoken en serveren met roggebrood.
Binnenkort volgen er foto`s als ik Silvo`s laptop weer kan gebruiken.
Groetjes...
20 maart
Biologisch, dynamisch, milieuverantwoordelijk,.... Het is moeilijk om consequent te zijn. Ik was gisteren in Tallinn en ik ben me steeds bewuster aan het worden van het milieu en in mindere mate biologische producten. En dan valt het me soms op hoe gek en materialistisch de wereld eigenlijk is. Graag geef ik het voorbeeld van de t-shirts die niet in 1 (omdat je toch wàt om het lijf moet hebben) maar 10 verschillende kleuren verkrijgbaar zijn (omdat je allemaal wat verschillends om het lijf moet hebben). Dan vraag ik me af of de prioriteit bij 95 procent van de bevolking echt bij het uiterlijk, het design en de hoeveelheid ligt. In plaats van bij het innerlijk en de kwaliteit. Aan de andere kant betrap ik mezelf er ook wel op dat ik die ene jurk in de etalage ook wel heel mooi vind, en merk ik dat mn idealen botsen met mijn oncontroleerbare gevoelens. Alsof een kant (waarvan ik mezelf steeds bewuster word) wil doordrammen wat verantwoord en ´het goede´ zou zijn, en de andere kant de menselijke tegenpool vormt. Ik heb mezelf dus gisteren een hele dag bezig gehouden met het bestuderen van die gevoelens en ideologische ideeën en opgemerkt dat zelfs die ideeën volgen wel heel moeilijk is. Neem nu rozijnen, biologisch of niet? De biologische komen uit Turkije, terwijl de niet-bio waarschijnlijk van dichterbij komen. Wat weegt er dan het zwaarste? De milieuvervuilende kilometers of de mens- en milieuvervuilende toevoegingen aan de rozijnen? Een mens kan gemakkelijk een hele dag vullen met dat soort overwegingen en dus vervolgens geen rozijnen kopen....
29 maart
Is er bij toeval iemand die draagbare melkmachines `over`heeft? De onze zijn eigenlijk aan vervanging toe; tijdens het melken vallen ze in stukken uit elkaar. Ik weet niet of er op een of andere manier aan vervanging te komen is.
Er gebeuren wel eens rare dingen in Pahkla, maar vanmorgen kwam ik toch wel het meest vreemde verschijnsel tegen. Het is hier heel normaal dat je een taart bakt en die de volgende morgen verdwenen is, worst lijkt met pak en al opgegeten te worden en koffie.... geen idee hoe dat in het niets verdwijnt. Maar het gebeurt niet zo vaak dat er eetbare dingen verschijnen in plaats van verdwijnen, we vonden namelijk vanmorgen onze hal half bedekt met paprikapoeder! Raadsels, raadsels
29 maart
MELKMACHINES GEZOCHT
Is er bij toeval iemand die draagbare melkmachines `over`heeft? De onze zijn eigenlijk aan vervanging toe; tijdens het melken vallen ze in stukken uit elkaar. Ik weet niet of er op een of andere manier aan vervanging te komen is.
29 maart 
Larissa in Wonderland
Er gebeuren wel eens rare dingen in Pahkla, maar vanmorgen kwam ik toch wel het meest vreemde verschijnsel tegen. Het is hier heel normaal dat je een taart bakt en die de volgende morgen verdwenen is, worst lijkt met pak en al opgegeten te worden en koffie.... geen idee hoe dat in het niets verdwijnt. Maar het gebeurt niet zo vaak dat er eetbare dingen verschijnen in plaats van verdwijnen, we vonden namelijk vanmorgen onze hal half bedekt met paprikapoeder! Raadsels, raadsels…
29 maart
Is er bij toeval iemand die draagbare melkmachines `over`heeft? De onze zijn eigenlijk aan vervanging toe; tijdens het melken vallen ze in stukken uit elkaar. Ik weet niet of er op een of andere manier aan vervanging te komen is.
Er gebeuren wel eens rare dingen in Pahkla, maar vanmorgen kwam ik toch wel het meest vreemde verschijnsel tegen. Het is hier heel normaal dat je een taart bakt en die de volgende morgen verdwenen is, worst lijkt met pak en al opgegeten te worden en koffie.... geen idee hoe dat in het niets verdwijnt. Maar het gebeurt niet zo vaak dat er eetbare dingen verschijnen in plaats van verdwijnen, we vonden namelijk vanmorgen onze hal half bedekt met paprikapoeder! Raadsels, raadsels…
<02 april
We hebben weer bezoek van Maarja Küla, een andere leefgemeenschap in Estland. Een van hen is een Franse vrijwilliger, ze spreekt niet zo goed Engels, dus waagde ik het mijn Frans uit te proberen. Ik wou zeggen dat de woorden allemaal nog wel ergens in mijn hoofd zitten, maar in plaats daarvan zei ik: Les mots sont touts dans mon chevaux. De woorden zitten allemaal in mijn paarden... Morgen is de laatste dag in candleworkshop, volgende week beginnen we weer met het buitenwerk. Ook vandaag al buiten stenen geraapt en ik ben met Marek gaan fietsen. Het lijkt alsof ik nu kan beginnen met ook een beetje sociaal werk te doen. Zo ben ik gisteren weer met de villagers een wandeling gaan maken. niet te geloven wat een therapeutische werking dat heeft op de versteende en verwaxte zielen. Ik krijg weer plezier in mijn dagen, met zulk mooi weer kan dat ook nauwelijks anders. Als herinnering aan de winter ben ik nu wel in het bezit van een heuse Estse sneeuwpop. Ik heb een sneeuwpopje gemaakt en die dan in de hete bijenwas gedoopt. de was krijgt de vorm van de sneeuwman en na verloop van tijd smelt alle sneeuw daarin en blijft een sneeuwpop met water over :)
<15 april
Hoi hoi,
Groetjes uit een warm en zonnig Estland :) Ik ben net terug van midtermmeeting. voor degenen die niet weten wat dat is; het is een verplicht onderdeel van EVS, en vindt plaats zo rond de helft van je verblijf. Het vond plaats in Viinistu, een van de meest noordelijke dorpjes in Estland, en we hadden een dagtrip naar Mohni Eiland. Mooi, mooi, mooi. In september had ik een on arrival training, er werd gesproken over alles wat er fout kan gaan, problemen en ook motivatie en doelstellingen. Nu werd er niet meer gefocust op problemen maar werd er meer gekeken naar hoe je in dat half jaar jezelf als persoon ontwikkeld hebt en wat er tot nu toe van je doelstellingen is gekomen. Terwijl ik in september nog verlegen was en het absoluut afschuwelijk vond, heb ik er de afgelopen vijf dagen echt van genoten om met ander vrijwilligers ervaringen uit te wisselen :) Het deed me wel realiseren dat mijn project op z’n einde begint te lopen. Nog niet echt het einde maar toch wel zo dat als ik mijn doelstellingen wil halen, ik er wel een beetje haast mee moet hebben. Niet dat ik m’n doelen niet gehaald heb, maar ik heb eigenlijk van Estland zelf nog maar heel weinig gezien (moerassen, bossen e.d.). Ik wil gaan trainen voor de Tallinn lenteloop maar na m’n ongelukje van vorige week zit hardlopen er nog even niet in. Ook had ik mezelf voorgenomen om wat geboren Esten te leren kennen. Aan het eind van het jaar spreek ik vloeiend Ests, maar ken ik geen enkele echte Est. En dat zou jammer zijn. Hoe leer je echter andere mensen kennen als je in een gemeenschap zoals ik woon?
Maar ik heb vriendjes, in m’n voortuin. Ze vinden me zo leuk dat ze maar niet weg willen gaan: Onkruid! Ik besefte vandaag dat al die keren dat mama in de tuin werkte en ik ondertussen een boekje zat te lezen of zo (alleszins te lui om ook een paar centimeter te wieden), dat eigenlijk verloren tijd was. Want wat is er nu leuker dan samen in de tuin aan de slag? Het was ook handig geweest, dan had ik tenminste nu het verschil tussen onkruid en vaste plant geweten, en hoe ik een lavendelstruik moet snoeien. Toch heb ik er plezier in)
Groetjes van de tuinkabouter
25 april
In opdracht van Hare Majesteit de koningin
heeft hare majesteits ambassadeur de eer
Mevrouw M.A. van Elk
uit te nodigen voor een ontvangst voor de Nederlandse gemeenschap
ter gelegenheid van het staatsbezoek van Hare Majesteit de Koningin
aan Zijne Excellentie de heer Toomas Hendrik Ilves, president van de republiek Estland
en mevrouw Evelin Ilves
op donderdag 15 mei om 16.45 in het kadriorg art museum
Kledingvoorschrift: middagjapon
De koningin mag aangesproken worden met 'majesteit' of 'mevrouw'
en het is niet nodig een buiging of révérence te maken....
02 mei
Hei!
Eerste dag in Noorwegen is bijna afgelopen, de eerste vierentwintig uur zitten er in ieder geval op. Wat een hoop beleefd en gezien. Niet in de laatste plaats gisteren op het vliegveld waar ik na aankomst maar 6 uurtjes moest wachten. Gelukkig had ik een goed boek bij me en heleboel mensen om me heen in alle kleuren en... uhm, geuren. Ik voelde me net weer als toen ik net in Estland aankwam voor de eerste keer. Ik had geen flauw idee hoe ik de naam van bestemming moest uitspreken en heb het dus maar op een briefje geschreven. De man sprak vloeiend Duits (in tegenstelling tot mij) en beloofde me tot aan Solborg te brengen. Ik had graag onderweg mijn ogen opengehouden om van het uitzicht te genieten maar ik was zo uitgeput dat ik niet meer wakker werd tot de chauffeur me wekte. Het regende gisternamiddag maar toch was het uitzicht prachtig. Solborg ligt midden in de heuvels en is een dorpje met houten huizen. De sfeer voelde er vanaf het moment dat ik binnenkwam heel anders dan in onze Camphill. Ik zei al tegen Denise, misschien zijn het de huizen, maar wie weet is ook de onderlinge verhouding tussen de co-workers positiever. Omdat het gister de 1e mei was werd ik meteen meegenomen naar een museum. Er speelde een fanfaretje (trompet, trombone, sax en trom) van mensen met een verstandelijke beperking, en wauw, wat was dat goed! S avonds wou ik eigenlijk gelijk gaan slapen maar ik raakte aan de praat en het was toch bijna twaalf uur eer ik erin lag. Vanmorgen dus de ochtend in m’n bed doorgebracht (het regende toch maar) en na de lunch in de stal gewerkt. Het weer begon langzaam op te klaren en nu breekt het zonnetje door. Na het avondeten om half vijf, hele tijd op de bank gezeten en een leuke gesprekspartner gevonden :) Iemand met een gelijkaardige taalobsessie daar kan ik altijd wel een paar uur mee doorbrengen. Over vijftien minuten vertrek ik naar iemands verjaardagsfeestje, ik vind het echt leuk dat ik gelijk zo in de groep word opgenomen!! Morgen plan ik een wandeling te gaan doen en foto's te maken
Later dus meer…
Knuffels
09 mei
vakantie zit er bijna op
Hei,
Overmorgen vertrek ik alweer uit Noorwegen, het is een week prachtig weer geweest, ik zit nu op het balkon en geniet van het uitzicht op de bergen. Lichte nevel boven de groene naald- en loofbomen, en in de verte zie je nog net een glimp van de besneeuwde toppen. Ik ben vandaag bij een hutje in de bergen geweest, vlakbij een paar meren. Dat was zo mooi, we zaten gewoon een half uur lang te kijken hoe de kikkers rondzwemmen en springen. Het was verschrikkelijk stil daar, en geen anders mens dan wij. Daarna gingen we naar een groter meer, dat was nog bevroren, het leek wel alsof er wolken van sneeuw op het water lagen. Het is een vreemde ervaring om met opgerolde broekspijpen en een T-shirt over het ijs te lopen. Behalve vakantie natuurlijk ook at werk. Koken, stalwerk, en stenen rapen (ja, zelfs hier) Ik weet niet waarom, maar plotseling lopen de tranen over mijn wangen. Misschien omdat ik overmorgen weer terug ga, maar waarschijnlijk meer omdat ik graag naar huis wil. het is een van de zeldzame keren dat ik verschrikkelijk heimwee heb. Het is niet lang meer, de vlucht is geboekt en nog maar tweeënhalve maand te gaan. Alles heeft een einde en de laatste loodjes wegen het zwaarst. Ik weet eigenlijk zelfs niet waard ik naar uitkijk. Natuurlijk familie en vrienden maar ik zal het werk ook heel erg missen, dat is iets wat ik niet besef als ik heimwee heb....
06 juni
Het is bijna beschamend, is het niet?
Gegroet
Ik weet het, het is een afstraffing waard, bijna een maand niks van me te laten horen. Ik kan wel duizenden redenen geven waarom, maar eerlijk gezvakantieegd heb ik gewoon niet echt veel zin meer om te schrijven. Het was een behoorlijke aanpassing na mijn terugkomst in Pahkla. Ik had gemerkt dat het zo verschrikkelijk fijn was daar dat ik erna best wel in een dipje terechtkwam, vroeg me de hele tijd af waarom het op sommige plaatsen blijkbaar wel kan lukken en het ik Pahkla zo moeilijk gaat.
Toen ging echter Katarina op vakantie...
Opa en oma zijn op bezoek geweest en ook Denise is even komen villagehoppen. Op een paar weken tijd dus de stad van binnen en buiten nog eens gezien en ook op plaatsen geweest waar ik nog nooit geweest was. Paldiski bezocht, een oude sovjetstad met van die gezellig grijze blokken overal, maar ook een mooie waterval en een prachtig park. Met Denise heb ik genoten van het tweedehands shoppen en samen hebben we de keuken opgeknapt (wat zijn ze daar trouwens blij mee, zusje) …
Ze verwachten dus de woonkamer de komende weken
Daar zal waarschijnlijk wel tijd voor zijn aangezien het zo droog is dat het hooien dit jaar misschien wel uitblijft, de wegen zijn kurkdroog en het land is bedekt met stofwolken. De velden zijn uitgedroogd en de groene kool is dood, het enige wat geniet van dit weer is de tomaten, je ziet ze met de dag groeien. We sproeien en sproeien en sproeien…, maar met zulke temperaturen en een brandende zon schieten we er niets mee op. Het water maakt de bovenste grondlaag nat, maar raakt niet tot aan de wortels. Dat is natuurlijk grotendeels vanwege de grondkwaliteit, en er is weinig aan te doen. Ook voor de komende twee weken is geen regen voorzien. De koeien staan dag en nacht buiten maar het gras is uitgedroogd, dus echt vrolijk worden ze er niet van, ook kun je boven de melkplaats een grote zwarte wolk zien hangen, …VLIEGEN. Met andere woorden, de boerderij loopt niet zoals het zou moeten. Sociaal gezien en in de huizen gaat het beter, het goede weer heeft een leuke invloed op de mensen. Spelletjes, voorlezen, samenwerken, het is gezellig. Malle krijg ik niet meer van mijn zijde en ook Kersti lacht en lacht en lacht, de andere Kersti heeft besloten dat ze me eind juli gaat opsluiten, dus jullie kunnen me niet thuis verwachten. Ik heb dan maar het voorstel gedaan dat ze in mn koffer kruipt, dan kan ik tenminste gaan studeren. Het is raar om m’n vertrekdatum op de kalender te kunnen zien (we hebben er zo een waar op dezelfde bladzijde drie maanden staan) en ik begin toch een beetje te zenuwen, elke dag lijkt sneller te gaan en de rode datumaanwijzer schuift steeds een beetje verder richting 26 juli, zo vreemd dat binnenkort dit jaar al weer afgelopen is.
Vähem kui kaks kuud jääb alles....
21 juni 2008
en ons gesmeek om regen werd gehoord....juist Dan.
Op vakantie naar Muhumaa.
Blij met het vooruitzicht van een paar dagen weg van huis vertrokken Silvo en ik bepakt en gezakt naar de snelweg om ons het eind naar Muhumaa, een klein eiland dichtbij Saaremaa, wat het grootste eiland aan de Estse kust is, te liften. Bij het eerste tankstation hadden we gelijk een lift te pakken, die ons helemaal zeven kilometer verderop bracht. En daar stonden we dan. Te wachten. en te wachten. Tot het moment dat ik zei: wie weet komt er straks gewoon een bus voorbij. En ik had het nog niet gezegd of de bus kwam om de bocht gereden, richting onze bestemming. Met een paar tussenstops kwamen we dus aan bij de ferry. Het was een klein beetje bewolkt maar wel warm dus we genoten van het uitzicht van de zee. Eenmaal aangekomen besloten we dat we eerst nog even een winkel moesten zoeken en tegen de tijd dat we uitgevonden op de kaart waar die winkel was (ik dacht vijf kilometer, bleek tien te zijn) waren alle auto’s van dat uur (de ferry vaart namelijk elk uur) al eeuwig voorbij en kans dat iemand ons mee wou nemen zat er dus niet in (er was gewoon niemand...) Wij dan maar beginnen te wandelen op de Estse "route 66" en ergens halverwege kwamen de auto’s van de vorige ferry en gelukkig nam iemand ons mee. Hoewel de persoon in kwestie onze kauwgom besloot te confisqueren in ruil voor de lift en bovendien wel heel erg geïnteresseerd in mij was, kan ik toch niet klagen over die bespaarde kilometers. Eigenlijk wilden we graag op het strand kamperen maar veel zin om weer tien kilometer naar het strand te lopen hadden we niet meer. Van te voren had ik op internet gevonden dat er nabij het grootste plaatsje op het eiland een camping moest zijn. Daar dus maar naar toe om onze vermoeide schouders te laten rusten. We konden alleen de camping eerst niet vinden, en vroegen wat hulp aan twee oude vrouwtjes. Ik ben normaal niet zon grote fan van de Estse mentaliteit, maar die van de eilanden blijkt wel heel anders te zijn.
25 juli
Dat was het dan
Dat was het dan... oef, snik, haha, zucht
Ja, mixed feelings noemt men dat
PB