Dagboek van Maarten te Vaunières
Maandag 30 maart 2004
Vandaag is het maandag 30 maart 2004. Ik begin vandaag voor de eerste keer aan een dagboek.
Ik vertrek op 1 april naar Frankrijk, meer bepaald Veynes, op 900 kilometer van hier. Dat ligt dichtbij Grenoble en Gap. Aangezien mijn aardrijkskunde nooit schitterend is geweest moet dit maar volstaan als routebeschrijving. Daar verblijf ik in een jeugdherberg, Villages des Jeunes heet hij.
Op 7 maart mocht ik al een kijkje gaan nemen ter plaatse. Dit deed ik samen met Jo Hermans van KVG. Eens aangekomen op onze bestemming, wist ik even niet van welk hout pijlen maken. Er kwamen dan ook allerlei vreemde indrukken op me af. Elke minuut die voorbij ging, was er één vol nieuwe en spannende dingen. Het begon al bij onze aankomst in het station van Veynes. Daar kwamen onmiddellijk twee mensen op ons afgelopen. Ze bestormde ons alsof ze ons al jaren kenden. Ze begonnen dan ook heel spontaan te babbelen. Dit was op dat moment alles behalve fijn. Ik heb het nu eenmaal niet zo begrepen op van die overdreven spontane mensen die meteen ieders vriend willen zijn. Maar dat was eerder mijn probleem dan het probleem van de naar mijn gevoel te spontane mensen. Want zo leg je immers sneller contacten .
Ik voelde al onmiddellijk dat ik mijn beste Frans moest boven halen… Maar op dat moment reikte mijn Frans niet veel verder dan, oui en non. Er flitsten allerlei dingen door mijn hoofd. “Waar ben ik aan begonnen? Hoe kan ik hier zo snel mogelijk weg?” waren twee van de vele dingen die op mij afkwamen. Maar na enige tijd kregen ze toch door dat Engels voor mij voorlopig het beste houvast was.
Donderdag, 1 april 2004
Donderdag 1 april 2004 zal altijd een speciale datum blijven voor mij! Want op die dag kon ik dan toch eindelijk beginnen aan mijn project, waar ik zolang naar uitgekeken heb.
Vrijdag, 2 april 2004.
Vandaag kan mijn project pas echt van start gaan. Mama en de rest van mijn familie vertrokken rond 9u00. Ik heb ook nog wat beter kennis gemaakt met Florianne en Polo.
Daarna was het tijd voor mijn eerste bescheidde taakje. Florianne nam mij mee naar de tuin om mij tomaten te leren planten. Dat was onmiddellijk al iets wat ik nog nooit had gedaan.
Ik had bij wijze van spreken nog nooit een bloempot van dichtbij gezien, laat staan er iets zinvol mee uitgericht. Maar desondanks vond ik toch dat ik vrij snel begreep hoe dit alles in zijn werk ging. Ik zal nooit een hobbytuinder worden maar, ik vond het geen vervelende klus om te doen.
Daarna liet Polo mij kennis maken met de plaatselijke bevolking. Hij nam mij mee naar zijn favoriete stamcafé. Dit zorgde voor de nodige ontspanning voor de anders superactieve dorpsfiguur, voor hem toch… Voor mij was dat wel even anders. Afgezien van het feit dat mijn vocabulaire niet veel verder reikte dan: “Oui, c ‘est bon, merci, bonjour” … en nog zo een paar van die basiswoorden, begon toch iedereen tegen me te praten.
Dat was wel fijn maar ik was toch blij dat ik daarna in mijn bed kon kruipen.
De eerste dag was een zeer een zeer fijne ervaring.
Gisteren heb ik wat beter kunnen kennismaken met de mensen die me de komende maanden zullen begeleiden. Tijd dus voor een korte voorstelling. Er werken vier mensen in Les Villages des Jeunes: Florianne, Polo, Julien en Pierre.
Floriane, schat ik ongeveer 28-29 jaar. Zij is iemand die één is met de natuur. Zij probeert in alles wat ze doet de natuur dan ook te betrekken. Ze weet zeer goed wat er reilt en zeilt in de dieren- en de plantenwereld. Elk natuurverschijnsel bestudeert ze vanuit haar Caban(zeer primitieve hut). Onlangs vertelde ze me nog hoe fijn het wel is om de sneeuw te voelen als je wakker wordt. Dus je kan je al voorstellen hoe primitief het hutje eigenlijk wel is.
Maar ze doet haar werk met hard en ziel en heeft een zeer toffe persoonlijkheid . Zij is zo’n beetje de coördinator van alles in Villages des Jeunes. Zij wordt mijn werkgever voor de komende maanden. In het begin zal dat vooral bestaan uit kleine huishoudelijke taken zoals, afwassen, en drogen. Helpen bij het klaarmaken van het eten enz. Mijn werk hier gaat ook voor een stuk bestaan uit het bijhouden van een voedingsstock. Ik begin maandag met het inbrengen van alle voedingswaren. Als er inkopen gedaan moet worden, moet ik een pasklaar boodschappenlijstje kunnen afleveren. Ik moet ook de stock aanvullen als er inkopen gedaan zijn.
Polo, hem kan ik het best omschrijven als een echte dorpsfiguur. Hij heeft een nogal expliciet voorkomen en een extreem spontaan karakter. Ik schat hem zo ongeveer vijfenveertig jaar.
Voor hem komt genieten van het leven op de eerste plaats. Bijna iedereen hier in Veynes kent deze hyperactieve levensgenieter. Hij word mijn ADL-assistent voor de komende vier maanden. Hij helpt mij met de douche, slapengaan enz.
Julien, hij is de jongste van de vier werknemers van Villages des Jeunes. Hij is 28 en hij helpt alle vrijwilligers om hun taken tot een goed einde te brengen. Hij staat vooral in voor het begeleiden van de vrijwilligers. Net zoals Florianne, maar hij doet dan ook nog kleine reparaties. Hij helpt mij vooral met vertalen en begrijpen van het Frans. Hij is nog vrij jong, maar heeft toch al een goed inzicht in wat hij kan verwachten van een vrijwilliger.
Pierre is degene die alle reparaties doet, maar hij werkt eigenlijk niet met de vrijwilligers.
Zaterdag 3 april 2004
Mijn derde dag van mijn project is zeer rustig van start gegaan. We waren maar met twee in de jeugdherberg, een Spaans meisje dat vorig jaar hier had gewerkt en ik.
Ik heb haar leren kennen doordat ze gisten een bezoekje was komen brengen aan haar vroegere projectbegeleiders. Zij zou vandaag bij mij blijven omdat de begeleiders van de jeugdherberg naar een vergadering moesten. Hoewel ik er geen bezwaar tegen maakte om alleen te thuis te blijven, moest er toch iemand bij mij blijven. Maar eigenlijk was ik daar achteraf gezien toch zeer blij mee.
We hebben gezellig samen ontbeten en daarna wat gepraat. Daarna hebben we nog een hele tijd zitten praten. Dat was voor mij een zeer welgekomen ontspanning. Zij sprak vlot Engels, dus ik was blij dat ik vandaag wat minder naar mijn woorden moest zoeken. Nu kon ik ook eens een uurtje op mijn kamer gaan zitten, zonder dat er iemand vroeg of ik wel gelukkig was.
Polo heeft namelijk de vervelende gewoonte om elke keer als ik naar mijn kamer ga, te komen vragen of ik ongelukkig ben. Ik krijg hem niet duidelijk gemaakt dat ik gewoon even genoeg heb van al dat Frans. Honderd keer vraagt hij: “Comment ça va, Martiens?” Want zo spreekt hij mijn naam uit. Polo is afkomstig uit Marseilles en heeft een zwaar accent, wat het nog eens extra moeilijk maakt om hem te verstaan.
Nu kwam Anna dan ook op het juiste moment. Als ik iemand nodig had, was ze daar en voor de rest geen gezever. Dat was exact wat ik nodig had.
s’Avonds ben ik met Polo naar zijn stamkroeg geweest om daar voetbal te kijken, Marseilles – Lyon. Polo is een rasechte Marseilles-supporter.
Hij zat bijna als eerste voor de TV en was nog zenuwachtiger dan anders. Hoewel voetbal mij niet echt interesseert, was ik toch blij dat ik eens weg kon om te bellen. Ik heb in het huis waar ik verblijf namelijk geen gsm-verbinding. Alles is daar heel primitief. Internet heb ik daar ook niet en radio ontvang je met moeite boven. Dus dat wordt voor mij vier maanden afkicken van de luxe van ons Belgenlandje. Na de match nam Polo mij mee uit eten in een klein maar gezellig restaurantje . Hij wou kost wat kost dat ik een gezellige avond had en dat was het ook. Het was voor mij een hele fijne dag.
Zondag 4 april 2004
Hoewel ik mocht uitslapen was ik om 8:30 toch al klaarwakker. Ik wist dat mijn hyperactieve ADL-assistent altijd van weekendpermanentie is. Vandaag ging ik proberen mij minder in hem op te jagen. Na de fijne avond van gisteren had ik mij voorgenomen om mijn best te doen om hem te begrijpen. Ik weet ook dat het moeilijk in te schatten is, voor iemand die mij pas vier dagen kent, wat ik kan en wat niet. Maar ik wou desondanks toch laten zien dat er ook dingen zijn die ik zelf kan. Ik dacht hem dus te slim af te zijn door vroeg op te staan en mij helemaal zelf klaar te maken. Maar ik had mijn T-shirt nog maar aangetrokken of hij kwam al mijn kamer binnen. Ik kreeg hem maar niet uitgelegd dat er ook dingen zijn die ik zelf kan. Hij vroeg weer de hele dag door “comment ça va?” en het was toch allemaal zo goed bedoeld. Ik wist niet dat je verstaanbaar maken zo moeilijk kon zijn. Maar hij bleef weer gedienstig naast me staan. Hij kan geen woord Engels, dus daar kon ik ook al niet op terugvallen.
We moesten nog groenten gaan halen voor deze week. Polo had zijn video van zijn kamer gehaald. Daarna zijn we nog een film gaan huren. Hij had spaghetti voor mij klaargemaakt, dus. Hoewel ik niets van de film begreep, was het toch een gezellige avond.
Maandag 5 april 2004
Na het weekend is het personeel terug voltallig. Vandaag moest ik beginnen met het samenstellen van de voedingsstock. Ik moest in alle kasten nakijken en alle producten noteren die er nog in stock waren. Dat ging niet zo vlot, omdat ik van sommige producten nog niet eens wist waarvoor ze dienden. Ik moest ze dan ook indelen volgens een bepaalde structuur. En eer ik de verschillende structuren een beetje door had, waren we toch al gauw een paar uurtjes verder. Volgende week moet ik deze in Excel plaatsen. Ik heb ook nog een beetje meegeholpen met groenten snijden.
Dinsdag 6 april 2004
Het is vandaag dinsdag zes april. Vandaag heb ik mij de hele dag moeten bezig houden met het tellen van het servies. Ik heb dus alle kasten mogen uitmesten om de vorken, messen, en lepels te tellen. Kortom, alles wat er in de kast stond, moest ik tellen en opschrijven. Zodat ze wisten wat er moest bijgekocht worden en wat er nog voldoende was. Als je dan weet dat Villages des Jeunes drie plaatsen heeft om gasten onder te brengen, kan je al denken dat ik hier wel even mee zoet was. Het was saai, maar moeilijk was dat niet, dus kon ik ontspannen werken. ‘s Avonds was Anna nog eens langs gekomen en we hadden weer een zeer fijne babbel. Maar ben toch vrij vroeg gaan slapen.
Woensdag 7 april 04
Vandaag heb ik mijn eerste kine-beurt achter de rug. Veel valt daar eigenlijk nog niet over te vertellen. Het had meer iets van een kennismakingsgesprek. Hij zei onmiddellijk dat het moeilijk zou zijn om op zo’n laag bed mij van degelijke oefeningen te voorzien. Dus wat meer dan beenmobilisatie zat er deze keer nog niet in. Maar het zag er mij best wel een bekwame man uit.
Hij vroeg mij toch onmiddellijk of ik Bobat- of Kabbat-therapie kreeg. Hoewel ik dacht die laatste een gevechtsport was, vond ik hem op het eerste gezicht toch wel vrij bekwaam.
Dan heb ik ook nog wat in de keuken geholpen. Vandaag bestond mijn huishoudelijk werk vooral uit groenten snijden. Dit ging wel vrij traag, maar beter dan ik had verwacht.
Donderdag 8 april.
Vandaag heb ik mijn eerst Franse les gehad. Dat ging zeer vlot en we hebben een recept gelezen om cake te maken. Ik kende goed de betekenis van een aantal opgesomde ingrediënten.
Het zelf lezen daarentegen ging veel minder. Toen ik s‘avonds aan mijn dagboek begon, kwam Florianne om nog wat papieren in orde te brengen. Na een tijdje raakten we aan de babbel en ze vroeg hoe ik me hier voelde. Ik begon me al zeer ongemakkelijk te voelen. Moest ik nu eerlijk zijn en zeggen dat Polo mij de keel uithing. Ik wist dat hij er alles aan deed om het mij hier naar mijn zin te maken. Maar hoe meer hij zijn best deed hoe meer hij mij begon te irriteren.
Hij was vandaag immers komen kloppen op de deur van het toilet om te vragen of alles goed was.
Dit ging mij nu toch net één stapje te ver, als ze me daar ook al geen rust gunnen. Ik besloot dan ook om al mijn moed bijeen te rapen en het er toch maar over te hebben. Ik vroeg al of het gesprek in ’t Engels kon verlopen, dat zou het al een ietsje makkelijker maken. Niet dat ik zo goed of zo vlot Engels spreek, maar met een beetje goodwill van beide kanten, kon ik me toch wel aardig uit de slag getrokken. Ik ging dan ook met een zalige gemoedsrust slapen. Ik had mijn eerste probleempje al meteen kunnen aanpakken.
Vrijdag 9 april 2004
Vandaag hadden de werknemers van Villages des Jeunes een vergadering. Dat was samen met hun collega’s van de andere projecten. Er was zelfs de mogelijkheid om even op het internet te surfen. Maar dat hield niet meer in dan even mijn e-mail checken. Ik had namelijk ook een klein taakje. Ik moest foto’s zoeken van allerlei keukengerei en daar moest ik dan de vertaling in ‘t Engels en Frans bij zetten. Bvb. ik zocht een foto van een vork. Dat werd dan fourchet = fork.
Dat was voor mij een tof en makkelijk taakje. Zo kon ik ondertussen ook zelf nog wat nieuwe woordjes bijleren.
Als we daarna terug in Vaunières aankwamen heb ik nog wat huishoudelijke taakjes verricht.
En kon ik ook nog even mijn was doen. Ik kreeg dadelijk te horen dat ik veel te veel was meegaf.
Ik kreeg dan ook onmiddellijk nieuwe wasinstructies. Een broek kan ik gerust een week aandoen.
Polo had me al verteld dat ik gerust vier dagen met één paar sokken en twee dagen met een T-shirt kon doen.
Had ik allemaal geen problemen mee tot ik als laatste te horen kreeg dat ik een week met één washandje moest doen. Dat vond ik toch net wat te lang en besloot mij aan deze regel en wellicht nog een aantal andere wasregels niet aan te passen.
Net toen ik rustig een cd wilde gaan luisteren op mijn kamer kwam Florianne binnengewandeld.
Ze vroeg me: “veux-tu prépare le repas pour ce jour Maarten ? Mais c’est comme tu veux, ce n’est pas une obligation“. Wat zoveel wil zeggen als: “Wil jij voor ’t eten zorgen vandaag?”
Voor ik goed en wel begreep waarover dit alles ging, was ze al uit het deurgat verdwenen.
Als ik van mijn eerste schok bekomen was, trok ik de koelkast open. Daar vond ik wat eieren en een tomaat. Wat verderop vond ik ook nog een zak met aardappelen. Ik begon dan maar met het schillen van de aardappelen… Gelukkig kwam Julien enige tijd later binnen, hij vroeg me wat ik ging maken. Die vraag leek voor mij op een sarcastische rotopmerking. Omdat ik totaal nog niet wist wat ik nu zelf precies aan het maken was. De aardappelen waren net geschild en de tomaten waren gesneden. Ik wist wel dat ik de eieren best zou opkloppen en de tomaat erbij doen en wat kruiden. Maar wat ik met die aardappelen zou doen was me nog een raadsel.
Julien gaf me dan de raad om die er ook maar gewoon bij te doen en er wat room aan toe te voegen. Daarna was mijn gerechtje zo klaar en ’t was nog lekker ook.
Zaterdag 10 april 2004
Vandaag zijn er vrienden van Polo langs gekomen. Ze brachten een weekentje door in het hotel van de jeugdherberg. Het was een zeer fijne dag
Vandaag heb ik voor het eerst opgemerkt dat ik al een stukje taalvaardiger geworden ben. Het Frans spreken vlotte nog niet zo maar ik kon toch hier en daar een woordje meepikken, zodat ik het gesprek min of meer kon volgen. ’s Avonds was Barbecue, de open haard zorgde voor de nodige gezelligheid en voor lekker bruingebrand vlees. We waren ook voorzien van de nodige flessen wijn. Het was dan ook een heel gezellige avond.
Op het einde van de avond kreeg ik zelfs complimentjes. Polo’s vrienden vonden dat ik al vlot Frans sprak. Dat wilde ik maar al te graag geloven en ik was dan ook heel blij met die complementjes. Maar als ik keek naar de lege flessen die op tafel stonden, kon ik me best voorstellen dat mijn Frans vlot begon te klinken.
Zondag 11 april 2004
Vandaag was het een vrij rustige dag. Frans begrijpen ging een heel stuk minder goed dan gisteren. Iedereen moest blijkbaar nog bekomen van de zware avond van gisteren. Maar dit kwam mij eigenlijk goed uit. Zo had ik wat tijd om te lezen en aan mijn dagboek te werken (voor K.V.G).
Was moest er ook nog geplooid worden en dat is iets wat voor mij lang niet zo evident is.
Thuis ligt dat immers allemaal mooi opgeplooid en gestreken in mijn kast.
Op een strijkijzer moet ik hier al niet rekenen en op iemand die mijn was plooit al evenmin.
Om mijn kleerkast een beetje op orde te houden en alles een beetje makkelijk terug te vinden, besloot ik er dan maar zelf aan te beginnen. Al was de verleiding om hulp te vragen of om de spullen zo in mijn kast te gooien groot. Geen enkel kledingstuk was correct opgeplooid. Kortom elke T-shirt, elke broek was op één en dezelfde manier opgeplooid. Maar toch slaagde ik erin om een enigszins aanvaardbaar overzicht te creëren, zodat ik alles gemakkelijk kon terug vinden.
Ik was heel blij dat ik geen hulp had gevraagd en dat ik dat zelf had gedaan. Ze zouden mij waarschijnlijk toch geantwoord hebben dat ik dat ook even goed zo in mijn kast kon leggen.
’s Avonds was het best gezellig. we hebben Raclette (een soort fondue) gegeten.
Ik ben wel vrij vroeg gaan slapen, want ik had vandaag immers hard gewerkt.
Maandag 12 april 2004
Het was het niet zo’n fijne dag. Julien en Florianne hadden nog een extra dagje verlof.
De vrienden van Polo waren op één gezin na allemaal vertrokken. Het was een rustige dag. Ik heb wat geholpen met eten klaarmaken. Vandaag is de nieuwe vrijwilligster, Eliane, gearriveerd.
Ik was heel blij met haar komst, want het was toch niet altijd zo makkelijk als enige vrijwilliger.
Maar echt kennismaken heb ik vanavond nog niet kunnen doen. Zij had zich haar project heel anders voorgesteld, dat was wel duidelijk. Haar eerste indruk, kon je van haar gezicht aflezen en die was alles behalve goed. Ze is dan ook al een uur na aankomst gaan slapen.
Dinsdag 13 april 2004
Vandaag ben ik begonnen met het invoeren van de voedingsstock. Ik moest alle producten die in de diepvriezer zitten in een Excel tabel plaatsen. Florianne vroeg me om ze op te splitsen in verschillende categorieën. Waaronder: 1 vlees, 2 vis, 3 groenten en nog zo…enz…
Maar met de diepvriezers alleen hield het niet op. Want je had ook nog de categorieën ontbijt, conserven en dan vergeet ik er wellicht nog een aantal. In de praktijk ging ik als volgt te werk.
Eerst moet ik het product in zijn juiste categorie onderbrengen. Dan moest ik het aantal en het gewicht van het product en het aantal stuks per verpakking noteren. Bvb als er tien pizzabodems in één pakket zitten, wordt dat dan (1 p x 10).
Dan werd er mij gevraagd om de pakketten die in gebruik zijn op te schrijven, plus het aantal gesloten pakketten die nog resten. Maar eer ik dat allemaal door had, waren er al een paar zenuwslopende uren gepasseerd. Ik was dan ook zeer tevreden toen ze me riepen om een handje te helpen in de keuken. Want die hele voedingsstock kwam me zo stilaan de strot uit.
‘s Avonds had ik een heel fijn gesprek met de nieuwe vrijwilligster Eliana. Ik peilde naar haar motivatie bij de keuze voor dit project. Daaruit bleek dat ze iets heel anders voor ogen had.
Zij dacht iets te doen in de sociale sector en te werken met vele verschillende mensen. Het was voor mij al heel snel duidelijk dat ze hier aan het verkeerde adres was. Als je uit een grote stad als Madrid komt, is het wel normaal dat je een aanpassingsperiode nodig hebt. Zeker als je weet dat je negen maanden in de bergen en in de natuur moet leven. Maar ze wilde toch proberen er wat van te maken al miste ze nu al de drukte van Madrid.
Woensdag 14 april 2004
Vandaag is er niet zoveel speciaals gedaan. Ik heb wat geholpen in de keuken en wat lakens proberen op te plooien. Maar dat laatste was voor mij nogal moeilijk. Ik heb wat geprobeerd maar ik wist zeer goed dat dit iets was wat mij toch niet ging lukken. Ik ben er dan ook na een kwartier al mee gestopt. Mijn vrije tijd, want die had ik vandaag veel, heb ik opgevuld met lezen en werken aan mijn dagboek. Dan heb ik ook nog een tof gesprek gehad met Eliana. Het lijkt wel iemand waarmee ik ga kunnen opschieten. Dat is toch ook mooi meegenomen als je vier maanden moet samenleven. Een pluspunt is ook dat ze zowel Frans als Engels al vrij vlot onder de knie heeft. Dus ik ga nog veel van haar kunnen leren.
Donderdag 15 april 2004
Voormiddag hebben we Franse les gehad van Florianne. We hebben kleine rollenspelletjes gespeeld. We moesten dingen op een correcte manier kunnen vragen en bestellen in een winkel.
Dat was voor mij moeilijker dan verwacht. Ik zat nogal in de knoop met de beleefdheidsvorm.
Op school hebben ze mij altijd geleerd van die vorm te gebruiken. Maar het eerste wat ze me hier hebben geleerd is “tu” te gebruiken. Altijd herinnerde ze me eraan dat ik niet altijd “vous” moest gebruiken als ik iets vraag. Als je hier naar de winkel gaat en je antwoord iemand met “oui s’il tu plaît”, dan is dat niet echt zo geweldig gepast. Maar dat is gewoon weer een nieuwe gewoonte aankweken, maar dat lukt me wel, hoop ik. Dan hebben we ook nog een klein telefoongesprekje ingeoefend. Maar om de telefoon op te nemen, is mijn Frans toch nog wat te beperkt. Maar toch hoop ik dat dit in de toekomst een van mijn taken mag worden.
Namiddag zijn we een wandeling gaan maken om Eliana de omgeving te laten zien. Florianne vertelde ons een beetje over Vaunières. Daarna liet ze ons kennismaken met de mooie natuur op en rond het domein. We passeerden langs mooie riviertjes en langs prachtige wandelpaadjes. Al was dat niet altijd even makkelijk met mijn rolwagen. Florianne liet ons ook zien waar haar caban staat. Dat was voor ons een opberghokje voor wat tuingerief, maar voor haar was ‘t “het van het”. Hier is de plaats waar ze helemaal tot rust komt en één is met de natuur. Die caban intrigeerde me eigenlijk wel. Ik wou nog vragen om een rondleiding in haar caban. Maar dat was een domme vraag, want als je één voet binnen zet, heb je meteen alles gezien, denk ik. Daarna liet ze een aan aantal bloemen zien die voor weet ik wat allemaal goed zouden zijn. Keelpijn, slecht slapen en je had er dan weer andere waar je soep van kon maken. Normaal ben ik altijd de eerste die hardop in de lach schiet als ik mensen zo hoor praten. Ik denk dan je hebt mensen die voor elke kwaal een ander drankje brouwen. Want ik voel me nog altijd het best geholpen met een medicament met een degelijke bijsluiter. Maar ik heb me dan toch maar mee op sleeptouw laten nemen. Ik ben immers hier om nieuwe dingen te leren. Dat moest er dan ook nog maar bij kunnen. Daarna plukte Florianne een kleine paarse bloem af die ik wel eens zien staan had, maar waar ik de naam niet van kende. Het was een Violette, die naam had ik dan toch ook al eens gehoord. Maar ik kon hem absoluut niet plaatsen bij een bloem. Ze plukte ze af en zei dat ze eetbaar was. Ik plukte de blaadjes mooi rond uit en at ze op. Daarna kreeg ik nog een in mijn handen geduwd, maar deze moest ik opeten met kopje en al. Slecht was dat niet, want zo’n klein bloempje proef je amper. Ik vond het een toffe wandeling en ik was weer een ervaring rijker.
Vrijdag 16 april 2004
We zijn vandaag boodschappen gaan boodschappen gaan doen in Gap. Dat was een welkome afwisseling, al was het maar om eens wat andere mensen tegen het lijf te lopen. En om eens wat koeken te kopen om de koffie toch een iets betere smaak te geven. Maar alles went wel, want koffie is niet het enige wat hier een tikkeltje anders is. De Fransen eten namelijk bij al hun gerechten brood. Dat is altijd het eerste wat hier op tafel komt… Voor hun hoofdschotel eten ze bijna altijd sla en tomaat met een veel te zwaar geoliede saus er boven op. Maar als je dat eens gewoon bent, dan kan het best wel lekker zijn. Eliana zorgt ook heel regelmatig voor wat variatie in de keuken. Na de boodschappen zijn we wat gaan eten. We hadden ons eigen brood meegenomen en zijn dat ergens in een kleine snackbar gaan opeten. We hadden alles bij om een lekker Smosbroodje te maken. Dat was ook letterlijk voor mij. Ik vroeg hulp, maar die kreeg ik niet, omdat ik nu eenmaal hier was om mijn zelfstandigheid te trainen. Maar toch wist ik dat ze mij zouden helpen. Al was het maar om niet te beschaamd te moeten zijn als heel de tafel vol hing. Mijn vermoeden klopte! Na enkele servetten gebruikt te hebben en heel wat pogingen om het toch een beetje proper te laten verlopen, kwamen ze me toch helpen.
Na het eten bracht Julien me naar de kinesist. ‘s Avonds zijn Florianne, Eliana, Julien en ik naar een concert geweest. Het was zo’n typisch concertje van hier in een heel klein zaaltje met heel weinig mensen. Het had meer iets van een feestje onder vrienden. Er kwam een percussiegroepje optreden. Iedereen amuseerde zich rot en dat was voor mij niet anders. Ik was blij toch nog een uitgaansleven ontdekt te hebben hier in de bergen.
Zaterdag 17 april 2004
Ik heb de dag al goed kunnen beginnen. Vandaag heb ik heerlijk lang kunnen uitslapen, want er stond niets speciaal op het programma vandaag. Het was dit weekend de laatste vakantiedag van Polo’s vrienden. Eliana, Polo en ik zorgden voor het middagmaal. ‘s Avonds was het voetbal op tv.
We gingen zoals gewoonlijk naar Polo’s favoriete cafeetje. Ik was blij dat Eliane erbij was. Zo had ik ondanks de saaie voetbal toch een gezellige babbel en een fijne avond.
Zondag 18 april 2004
Het is nu laatste dag voor Polo’s vrienden. De dag is zeer rustig begonnen. Het was immers weekend en dan wordt er zoals gewoonlijk niet veel uitgericht. Namiddag zijn we naar een aantal mooie cascades gaan kijken hier in de beurt. Maar omdat het zo hard regende was de keuze om iets te gaan drinken vlug gemaakt. Als we terug in Vaunières aankwamen, zijn onze vakantiegangers dadelijk vertrokken. Voor ons werd het nog een rustige avond.
Maandag 19 april 2004
Vandaag is er een groep gearriveerd in 3 Roues. Dat is één van de twee vakantiehuisjes die Villages des Jeunes heeft. Polo en ik waren van keukendienst vanmiddag. We moesten voor een groep van ongeveer vijftien mensen koken. Ik heb wat wortelen moeten raspen, aardappelen schillen en afwassen zoals gewoonlijk. Polo is namiddag vertrokken naar het ziekenhuis voor een scan van zijn longen. Dus dat houdt in dat Florianne mijn A.D.L-assistente wordt. Voor mij is dat best wel eens aangenaam…, zo’n personeelswissel.
De namiddag begon ik met het bijwerken van de voedingstock. Dit keer ging het vrij vlot. Ik kreeg er nog altijd mateloze stres van, maar zo stilaan lukte het me toch om er een structuur in te vinden. De voedingsmiddelen kon ik nu toch al min of meer thuiswijzen als ik de naam las.
Daarna heb ik gezelschapsspellen gesorteerd. Voor het eerst had ik echt het gevoel dat ik bezig gehouden werd om maar iets te doen te hebben. Ik trok de kast open en de spelletjes kwamen mij al tegemoet. Het leek erop of die kast al maanden niet meer was open geweest. Al de spelletjes lagen door elkaar. Dozen waren stuk. Pionnetjes en teerlingen lagen overal. Alsof dat nog niet genoeg was, moest ik ook nog een beschrijving geven van het soort spel. Ik zei dan ook tegen Florianne dat ik daar nooit alleen uit zou geraken. Toen ze wat dichterbij kwam kijken, merkte ze dat je uit die stoffige rotzooi inderdaad niet zo gauw wijs geraakte.
Dinsdag 20 april 2004
We zijn rond 9:00 uur vertrokken richting Gap om boodschappen te doen. Als we uitgewinkeld waren, was het tijd voor mij kine. Daarna zijn Julien, Eliana en ik nog wat gaan drinken. Dat was best gezellig. Toen ik daarna thuiskwam stond er mij een zeer aangename verrassing te wachten. Op mijn kamer stond een kleine kartonnen doos. De sticker met het logo van ALL-TAX verraadde al veel. Mama had een kartonnen doosje gevuld met wat snoep, een paar paaskaarten met wat wensen erop, wat tijdschriften, een boek en een pen met de opdruk van ALL-TAX. Ik was echt wel blij met dit verrassingspakketje. We hebben er samen ook nog eens een fijne avond van gemaakt. Het was voor mij echt een hele fijne dag.
Woensdag 21 april 2004
Het was vandaag zonnig hier in Frankrijk. In de voormiddag wat eten klaar gemaakt voor de groep die nog steeds in het vakantiehuisje verbleef. De vriendin van Julien was ook een paar daagjes met vakantie en kwam haar vriend bezoeken. Toen we klaar waren met koken, zijn we nog wat boodschappen gaan doen in de supermarkt in Veynes. Morgen arriveert er immers nog een groep vakantiegangers. Na onze boodschappen zijn we een snack gaan afhalen. Julien zocht ergens een mooi en rustig plekje op om te picknicken. Hij wist een mooi en rustig parkje en daar aten we rustig onze snack. Jammer genoeg moesten we al weer bij de kinesist zijn, maar ondanks dat was het een heel gezellige middag.
Donderdag 22 april 2004
Het was vanochtend moeilijk voor mij om werk te vinden. Normaal gezien zou ik als eerste werk aan de afwas van het ontbijt beginnen. Maar Julien en Florianne hadden mij heel duidelijk laten verstaan dat, als er kinderen waren, ik niet in de keuken kon komen.
Want dat was onverantwoord als er kinderen kwamen. Aan die regel wou ik me nog best wel aanpassen omdat dat iets was wat ik nog best kon begrijpen. Maar er waren andere regels die voor mij moeilijker te accepteren waren. Vorige week was ik in de keuken bezig. Ik wou de compostbak binnen halen omdat ik groenten aan het snijden was. Maar Julien hield me tegen omdat dit een bak was vol met bacteriën die niet thuis hoorde in een keuken. Daar had ik niet aan gedacht en ik liet de bak voortaan buiten staan. Maar wat ik nogal bizar vond was dat, als Polo in de keuken stond, er geen haan naar die stomme compostbak kraaide. Dan stond hij immers altijd binnen en daar repten Florianne of Julien met geen woord over. Dat was nog maar één van de vele dingen die ik niet begreep. Als ik een nieuwe broek wou aandoen, dan kreeg ik meestal de opmerking dat deze nog niet vuil was. Maar als ik dan beneden kwam en ik legde brood of weet ik wat in mijn schoot. Dan kreeg ik de raad om toch iets over mijn broek te leggen omdat die vuil was. Vandaag riep Julien me dan nog de keuken in om een handje te komen helpen. Juist op de dag dat er kinderen kwamen… .
Ik wist niet meer aan welke regels ik me wel of niet moest houden. Ik ging naar Florianne en ik vroeg wat ik nu precies moest doen. Ik zei ook dat ze me allemaal gek maakte met die regels waar niemand zich aan hield. Dat begreep ze en ze gaf ook toe dat ze zelf niet zo super rechtlijnig waren…
Namiddag werd het probleem aangekaart. Nu waren de nieuwe regels dat ik in de keuken mocht helpen. Maar ik mocht mijn wielen niet aanraken. En de compostbak mocht ik niet binnen zetten omdat ik al die bacteriën op mijn benen moest zetten. Iemand anders droeg de emmer gewoon langs zijn lichaam. Al die heibel voor een stomme emmer met wat afval (en dit omdat Jo, mijn projectbegeleider hen zonodig correct moest leren composteren.), maar ik was wel blij dat dit probleem nu eindelijk van de baan was.
Vrijdag, 23 april 2004
Voormiddag hebben we brood gebakken. Florianne vroeg wat ik erin wilde doen. Zij stelde al olijven en zo van die dingen voor. Maar ik had toch een lichte voorkeur voor het gewone notenbrood. Dan hebben we wat eten klaargemaakt v oor de andere groep. ‘s Avonds hebben we barbecue gedaan, gezellig buiten bij het vuur. Het was een fijne avond.
Zaterdag, 1 mei 2004
Vandaag zijn er twee nieuwe vrijwilligers bij gekomen, allebei uit Nederland! Benjamin blijft 6 weken en Linde blijft voor negen maanden hier. De komst van de nieuwe vrijwilligers maakte toch een saaie dag goed. Linde zag er mij best wel een toffe uit. Op Benjamins mollige gestalte kon ik zo dadelijk geen karakter plakken. Hij zag er mij nogal gesloten en teruggetrokken uit, maar dat kon ook een foute eerste indruk zijn. Linde daar in tegen kwam mij veel vlotter over. Ze praatte dadelijk vlot en haar karakter beviel me best wel.
Dan zijn er ook nog heel onverwacht vrienden van Eliana langs gekomen. Dat was een grote verrassing voor haar. ‘s Avonds zijn we allemaal samen een pizza gaan eten. Dat knoopte aan de saaie dag toch nog een tof einde. Daarna heb ik nog wat rustig zitten praten met Benjamin.
Het werd toch een fijne babbel en het deed me nog eens goed om gewoon Nederlands te kunnen praten.
Zondag, 2 mei 2004
Het was vandaag een rustig dagje. Ik heb wat gepraat met onze nieuwe vrijwilligers.
We zijn wat inkopen gaan doen om er een gezellige avond van te maken. De nodige flessen wijn en de hapjes werden gekocht. Maar na één flesje wijn hielden we het al voor bekeken want morgen moest er zoals altijd gewerkt worden.
Maandag, 3 mei 2004
Vandaag was het de dag van de grote schoonmaak. We zijn begonnen met de keuken,
Muren en kasten, alles moest er aan geloven. Zo wisten de nieuwe vrijwilligers ook dat het niet alleen feesten is geblazen. Ik moest de kasten en de rekken schoonmaken. Als je dat zo met de hele groep kunt doen is dat toch best wel fijn. Dit was ook de eerste keer dat ik een beetje kon helpen met de vertaling van een klein gesprekje. Namiddag ben ik in Veynes geweest voor een kiné-beurt. Er is vandaag ook een nieuwe vrijwilliger aangekomen, Aim. Hij komt uit Thailand.
Dinsdag, 4 mei 2004
Vandaag zijn we naar Gap geweest. Het was een ontspannende dag, want we trokken er een hele dag voor uit. Dit was een uitgelezen kans om nader kennis te maken met onze nieuwe Thai. Ik was ook blij dat ik de tijd kreeg om eens naar mijn e-mails te kijken. Rustig wat drinken en wat boodschappen doen, daar werd onze dag mee gevuld…
Rond 17 uur waren we weer thuis. Daarna kreeg onze nieuweling een klein wonder te zien. Hij zag voor het eerst in zijn leven sneeuw! Hij behandelde deze kleine witte vlokjes als iets zeer kostbaars. Alleen jammer dat er te weinig lag om een sneeuwbal te rollen.
Woensdag 5 mei 2004
Om negen uur ‘s morgens was het weer werken geblazen. Vandaag heb ik een raam moeten afschuren. Om het vervolgens opnieuw te vernissen. In tegenstelling met de vorige keer kreeg ik nu een klein schuurmachinetje tot mijn beschikking. Dat was vorige keer met de keukendeur wel even anders. Toen kreeg ik alleen schuurpapier om mee te werken. Dat ging dus veel makkelijker. s’ Middags arriveerde nog een nieuwelinge, Zina. Zij kwam uit Duitsland. Namiddag stond er kiné op het programma. Eens terug thuis lag mijn raam op me te wachten. Ik was blij dat ik het schuren op één dagje had afgewerkt. Namiddag was dat wel met de hulp van Eliana, maar ik was ondanks dat toch tevreden over mijn werkje.
donderdag 6 mei 2004
Wat slaperig begonnen we aan de werkverdeling voor vandaag. Om 8u30 waren we allemaal op post, want er was vandaag heel wat werk aan de winkel. Ik kreeg vandaag een heel fijn taakje toegewezen. Het bureel was aan een flinke opknapbeurt toe. Vandaag mocht ik helpen schilderen , samen met Juju (Julien) en Eliana. Dit leek echt wel een luxe job vandaag.
De rest van de vrijwilligers moest het waterreservoir schoonmaken. Dat reservoir moest voor ons drinkwater zorgen, maar dat moest één maal per jaar gereinigd worden. Zij mochten dus gaan grasduinen tussen het ongedierte. Ik daarentegen mocht rustig op mijn knieën gaan zitten om met de eerste laag verf te beginnen. Daar was ik mee zoet voor de rest van de dag.
Om 16u30 was ik dan ook heel blij dat ik er mee kon stoppen. Maar ondanks mijn pijnlijke knieën, ben ik toch heel blij dat het zo goed is verlopen. Ik ben dus weer een ervaring rijker.
Vrijdag, 7 mei 2004
Ik heb vandaag net hetzelfde gedaan als gisteren. De plaatsen waar ik aan kon, van witte verf voorzien. Dat waren meestal de plaatsen waar de radiators moeten komen om dat die zo laag bij de grond zitten. ’s Avonds hebben we gewerkt tot 19u00. Dan vroeg ik om te stoppen het lukte mij echt niet meer om nog nauwkeurig te werken. JuJu had mij geleerd in kleine kadertjes te werken. Om niet met te grote oppervlaktes te werken.. Dat lukte best wel goed, al zeg ik het zelf. Maar als je van 9 uur bezig bent met enkel een middagpauze ertussen, dan ben je om 6 uur ’s avonds niet meer zo kieskeurig met het kiezen van je oppervlaktes. Om 18u30 vroeg ik dan ook of ik mocht stoppen. Vandaag was het mijn douchedag, daar was ik dan ook zeer blij mee.
De afspraak hier is om de andere dag douchen. In het begin vond ik die regel wel niet alles.
Ik kan het nu ook alsmaar beter vinden met Polo.
Zaterdag 8 mei 2004
Vandaag heb ik niet zoveel bijzonders gedaan. Rustig dagje gehad. We zijn s ‘avonds naar een heel goed concert gaan kijken. Dat zorgde voor de nodige en welkome afwisseling. Vandaag was het de beurt aan Jabeuze. Zij mochten spelen in een heel klein dorpszaaltje. Iedereen was op post en zelfs Polo ging met ons mee.
Het was altijd wel best grappig, telkens er iets te gebeuren stond, kwam je steeds dezelfde mensen tegen. Veynes was zo klein dat iedereen wist als er een concertje of iets dergelijks op het programma stond. Dus je leerde wel heel snel mensen kennen. We hebben ons echt heel goed geamuseerd . Onze batterijen zijn opgeladen voor al weer een nieuwe werkweek.
Zondag, 9 mei 2004
Het was vandaag heel koud en we hebben gepraat en veel te veel gegeten. En nog wel meer van die dingen die je op een saaie zondag doet. Dus eigenlijk is hier niet zo veel over te vertellen
Ik heb trouwens ook geen zin om veel te schrijven vandaag. ‘k ben VEEEEEEEEEEEEL te moe.
Maandag, 10 mei 2004
Om 9u00 vanmorgen is er een nieuwe werkweek van start gegaan. Dat hield in voor mij dat ik de radiators van het intussen al aardig uitziende bureel moest aanpakken. Ik moest deze voorzien van een nieuw laagje witte verf. Het was voor mij een heel makkelijk en rustig werkje. Namiddag moest ik naar de kinésist. Polo maakte er nu al geen punt meer van om mij van andere kleren te voorzien. Nu wist hij vroeg als ik naar de kinésist ging. Na mijn thuiskomst heb ik wat in de keuken geholpen. Er stond vandaag Tortilla op het menu, een lekker Spaans gerecht op Eliana’s wijze.
Dindag, 11 mei 2004
Het was vanmorgen weer verven geblazen. Niet dat ik dit erg vond, ik vond het een leuk werkje.
Ik vond dat dit nog vrij goed ging, al zeg ik het zelf. Na het werk maakte Florianne nog even tijd voor een korte babbel. Ze vroeg hoe ik mij voelde. Ik zei dat ik me alsmaar beter begon te voelen hier omdat ik nu al wat meer Frans begrijp. Nu kan ik mij ook al wat meer duidelijk maken, dat was vooral fijn voor Polo. Hij weet beter wat ik kan en wat niet. Er is al heel wat vooruit-gang gekomen op dit gebied. Mijn lieve excentrieke assistent beseft stilaan dat ik niet steeds een lijfwacht nodig heb. Hij vroeg mij zelfs eens één keer of hij zijn werk goed deed. Ik heb hem toen eerlijk gezegd dat ik in het begin heel hard heb afgezien, ondermeer omwille van hem.
Maar dat ik nu echt wel tevreden was. Floriane was heel blij met zo’n positief gesprek en ik was er ook niet rouwig om.
Woensdag, 12 mei 2004
Als ik geweten had dat woensdag 12 mei zo’n stresserende dag zou worden, was ik waarschijnlijk niet opgestaan vanochtend. Ik stond vandaag in de keuken met Benjamin. Als ik één ding heb geleerd vandaag, was ‘t dat je nooit een Hollander mag vertrouwen. Hij zei me dat het niet de eerste keer was dat hij in de keuken stond. Maar toen ik hem in de keuken zenuwachtig in zijn zakken zag friemelen, wist ik wel beter. Hij dacht dat het allemaal diepvriesgerechtjes waren toen ik hem vroeg wat hij dan kookte. Hij begreep trouwens ook niet waarom we hier zo weinig diepvriesgerechten kookten. Het was wel duidelijk dat hij nog heel wat te leren had over de filosofie van Vaunières. Hij had zelfs het lumineuze idee om eerst de spaghetti te koken en dan aan de saus te beginnen. Ik ben ook geen kok, maar ik voelde mij opeens wel heel ervaren toen ik dat hoorde. Dat maakte dat ik mij steeds meer begon te ergeren. Waarom zei hij tegen alles en iedereen ja. Ook als je weet dat je er niets van terecht gaat brengen. Ik was heel blij dat Zina ons na een poosje kwam helpen. Zo kregen we toch nog een lekker bord spaghetti voor de kiezen
Namiddag was er kiné voor mij. Dat was een welkome ontspanning.
Donderdag, 13 mei 2004
Vandaag zijn Linde, Zina, Polo en ik naar Gap geweest om de boodschappen. Dat doen we zo gemiddeld één keer om de veertien dagen. We gaan dan naar een groothandel omdat we veel voeding nodig hebben. Wat ook voor een stuk meespeelt zijn de goedkopere groothandelsprijzen.
Namiddag heb ik samen met Linde moeten koken. Dit ging een stukje vlotter dan met Ben. Het werd een heerlijke aardappelgratin.
Vrijdag, 14 mei 2004
Vandaag werd de laatste hand gelegd aan het kleine bureeltje. Het plafond is nu gewit en op de muren staat een geel kleurtje. We hebben ook een nieuw welkomstbord ontworpen om langs de weg te zetten. Het oude bord was namelijk dringend aan vervanging toe. Één of andere grappenmaker had een doodskop op het bord neergepoot. We gaven het bord het zelfde gele kleurtje als de muur. Daarna zetten we allemaal onze hand op het bord met blauwe werf eraan.
Als dit droog was ’s avonds, tekende Linde er nog een wereldbol op. Het geheel zag er fraai uit. We waren allemaal zeer tevreden met het resultaat.
Zaterdag, 15 mei 2004
Ik ben namiddag met Polo iets gaan drinken in zijn stamcafé. Dat was best wel fijn, ik kan nu al wat meer met de mensen praten en dat maakt het toch allemaal wat makkelijker. We kochten ook wat wijn om er een gezellige avond van te maken. Dat is het dan uiteindelijk ook geworden.
We nodigden ook Delfine uit. Dit is het meisje wat langs ons woont met het pottenbakkers-ateliertje. Aan onze fijne avond kwam snel een einde toen we wisten da Zina weg wou.
Zondag, 16 mei 2004
We zijn allemaal wat geschrokken van Zina’s vertrekplannen. Vaunières is blijkbaar toch niet echt wat ze had verwacht. Het werk beantwoordde ook niet aan haar verwachtingen. Met Florianne en de rest van het personeel verliep het ook al niet zo vlot.
Ik vind ook dat ze niet echt betrokken is met het groepsgebeuren. Het is ook te afgezonderd, had ze ons verteld. Er is te weinig te beleven en te doen voor haar. Ze zou volgende week zaterdag vertrekken. Het is wel jammer, maar ze is vastbesloten om te vertrekken.
Maandag, 17 mei 2004
Ik ben vandaag begonnen aan de nieuwe voedingsstock. Niet dat die zoveel anders is dan de vorige…, maar toch. Nu mocht ik toch al de factuurgegevens weglaten. Ik moest enkel de producten weer opnieuw tellen. Dit alles moest ik in een Excel tabel zetten. Als er dan iets genomen werd uit de voedingstock, moesten ze dit op een papier noteren. Dit zie ik al beter zitten dan voorheen. Nu was ik dolblij dat ik de factuurgegevens mocht weglaten. Maar er zijn wel een hoop fijnere dingen om te doen dan een hele dag producten te tellen. Ik heb er dus nog steeds een bloedhekel aan.
Dinsdag 18 Mei 2004
Vandaag kan ik een exacte kopie maken van mijn dagboek van gisteren. Ik heb namelijk net het zelfde werk gedaan. Met dit verschil dat vandaag de diepvriezer aan de beurt was om geteld te worden. Elk stukje vlees moest uit de ijzige witte bak gehaald worden. Gelukkig moest ik die rotklus niet alleen klaren. Aim, de jongen uit Thailand, mocht met zijn handen in de diepvriezer graaien.
Woensdag 19 mei 2004
Vandaag was ik weer keukenhulpje. Ik was samen met Eliana in de keuken. Er stonden frieten op het menu, dus echt veel werk was dat niet. Maar toch moesten er sla, tomaten en uien worden schoongemaakt. Ze vonden dat ik als goede Belg toch in de keuken moest staan als er frieten waren. Maar frieten bakken dat moeten ze hier toch nog leren.
Na het bakken schoven ze de schotel in de oven. Dat maakt dat je van die platte gele vette staafjes krijgt i.p.v frieten. Maar ik begon dan maar met het snijden van tomaat en de uien .
Mijn keukenervaring is er toch ietwat op vooruit gegaan. Snijden lukt nu toch al een stuk sneller dan voorheen. Namiddag bracht Polo mij naar de kiené. Na mijn behandeling zijn we iets gaan drinken. Terug aangekomen ben ik opnieuw de keuken in gegaan. ’s Avonds stond er vis op het menu. Ik moest weer voor het voorgerecht zorgen, l’ entrée zoals dat op z’n Frans heet.
Dat hield in: sla ,tomaat, ei, ui en maïs.
Donderdag, 20 mei 2004.
Vandaag heb ik voormiddag wat geholpen in de tuin met het zaaien van verschillende groenten en het planten van maïs en uien.
Namiddag heb ik parketvloer moeten opschuren samen met Linde. Dat was een hele klus. We kregen geen groot toestel om in één keer heel de vloer te doen, maar een klein toestelletje wat normale mensen gebruiken om kleine oppervlaktes te schuren. We zaten met twee op onze knieën met naast ons het oorverdovende lawaai van die kleine machientjes.
Om 16u30 kwam Polo binnen. Hij zei dat we mochten stoppen. Hij voegde er aan toe dat dit toch niets voor mij was, zo werken in het stof. We zaten dan ook echt van kop tot teen onder het stof. Daar sprak ik hem onmiddellijk tegen, want dit lag nu binnen mijn mogelijkheden en iedereen kwam wel eens aan de beurt om deze klus te klaren. Dat begreep hij dan uiteindelijk toch.
Vrijdag, 21 mei 2005
Vandaag heb ik voormiddag mijn voedingstock bijgewerkt. Nu wist ik waarom ik dit zo haatte. Er is bijvoorbeeld één dag niet genoteerd. Dat maakt dat mijn stock niet meer klopt. Zo kon ik weer opnieuw alles gaan tellen. Maar ze zouden mij vandaag met geen stokken meer in die voorraadkelder gekregen hebben. Ik wilde mijn vrijdag niet afsluiten met zoiets saai. Als ik namiddag terug kwam van de kiné, heb ik eigenlijk niets meer gedaan. Het was nog maar eens met spanning wachten op een nieuwe vrijwilligster. Bettina, een Duitse die op het eerste zicht wel goed blijkt mee te vallen.
’s Avonds zijn we allemaal naar ’t toneel geweest met Julien. Hij zei dat we er allemaal wel iets van zouden van begrijpen. Maar dat bleek niet het geval. De acteur bracht de politiek op een grappige manier onder de aandacht. We begrepen er allemaal geen bal van. Maar het was een mooie afsluiter voor Zina en een tof begin voor Bettina.
Evaluatie van Juni
Juni was een bewogen maand. Veel mensen kwamen en gingen. Eerst en vooral was er het afscheid van Aim. Wat me bijzonder zwaar is gevallen. Dat van Benjamin viel nog best mee.
Maar het is toch altijd weer even wennen als er iemand vertrekt. Er was wel niet zo heel veel werk voor mij. Ik heb vooral in de keuken moeten helpen. Maar ik kan heel goed opschieten met Said en dat maakt het werk een stuk aangenamer. Er zijn ook heel wat groepen de revue gepasseerd. Kinderen met gedragsproblemen, wandelaars, scholen, jongeren met integratiemoeilijkheden. Dan is er ook nog een groep vrijwilligers gekomen die enkel kwam om te werken. D.w.z dat dit een hele aparte groep was. Zij sliepen in tenten en moesten zelf voor hun eten zorgen. Maar dat werd in de praktijk wel even anders. Ze kwamen met ons mee eten en samen fijne dingen doen. Wij vonden dat helemaal niet erg, maar het was normaal niet de bedoeling van zo’n werkkamp. Dan was er ook nog Antonio, een Mexicaan. Hij kwam er als vrijwilliger bij. Hij had zich aan een gratis vakantie verwacht, maar daar was hij wel snel achter dat dit wel even anders was. Hij hield het dan ook al snel voor bekeken daar, na drie dagen al.
Dus was ik mijn eerste kamergenoot al meteen kwijt. Dan waren er ook nog twee toffe Italiaanse meisjes, Sylvia en Sarah. We hadden een tof groepje samen, maar na twee weken hielden zij het ook voor bekeken. Dan was er ook nog Olga, een Mexicaans meisje. Zij was daar voor drie maanden. Wat later in de maand juli kwam mijn tweede kamergenoot aanzetten, Judithe, een Duits meisje. Als laatste was er ook nog Robert een jongen uit Engeland.
Werk:
Deze maand heb ik vooral in de keuken moeten helpen. Ik begon het zelfs te zien als een makkelijke oplossing. Ik werkte zeker drie keer per week in de keuken. Dan heb ik ook gezegd dat ik dat te veel vond. Dan mocht ik helpen met het afschuren van dakpannen. Er werd een nieuw dak gemaakt. Maar de oude pannen moesten hergebruikt worden. Dus kregen we allemaal een borstel in de hand en schuren maar. Ook dakpannen opstapelen en doorgeven hoorde erbij.
We stonden allemaal op één rei en doorgeven maar. Het leek wel een echte bouwwerf. Dan was er ook nog mijn voedingstock, die maar niet bleek te werken. Ik heb hem geëvalueerd samen met Monique en het noteren bleek een probleem te zijn. Er werd niet goed genoteerd en dat maakte dat het telkens nodig was om steeds te hertellen. Ik moest nog even zoeken naar een ander systeempje om dit te doen. Daar had Betty me later dan ook mee geholpen. We maakten een uitprint van de voedingstock die ik al eerder had gemaakt. Dan lieten we de mensen aankruisen welk product ze namen. Voordien moesten ze het allemaal opschrijven op een papiertje. We hopen dat dit lukt.
Vrije-tijd:
We zijn vaar Veynes geweest. Het was tof dat ik ook aan autostop kon doen. We moesten namelijk veel aan autostop doen om daar te geraken. Dat was een hele belevenis. We hebben vele gezellige avonden gehad en onze kleine taverne was ook geopend. Die werd uitgebaat door de vrijwilligers. Zo was er wel vaak wat te doen. Daar waren we niet rouwig om. Er waren ook heel wat meer feestjes, nu met het mooie weer. Maar er waren ook veel groepen die in onze zaal feestjes kwamen geven, dus eindelijk meer leven in Vaunières
Groepen:
Er waren veel toffe groepen. Ik kan ze mij niet meer allemaal herinneren. Maar 3 hiervan sprongen toch in het oog. Je had eerst een groep Duitsers. Jongeren met een moeilijke thuissituatie waren dat. Die kwamen samen met ons werken maar vooral feestvieren denk ik. Bij hun aankomst waren de twee eerste vragen: “Waar vind ik sigaretten en drank?” De jongeren vielen eigenlijk nog wel mee. Ze maakten ook een soort van kortfilm over Vaunières.
De Mensen waren ook wel heel geïnteresseerd in het opzet van mijn project. Ze nodigden me zelfs uit om eens een project te doen samen met hen. Maar ik ben er nog niet uit of ik het aanbod nu ga aannemen of niet. De tweede groep die indruk op mij heeft gemaakt, is een groep schoolkinderen. Ze waren geweldig spontaan en ik had ze echt graag. Er werden speeltjes mee gedaan en de vrijwilligers en dus ook ik, staken een handje toe. Ik heb zelfs les gekregen van één van de leerkrachten. Ze hielp mij om wat beter te leren lezen in het Frans. Het was echt een toffe ervaring. De andere groep toonde ook bijzonder veel interesse voor mijn project. Ze vertelden me dat ik er altijd welkom was en dat ik zelfs mee kon helpen in het begeleiden van de bewoners van het centrum.
Evaluatie van juli.
Mijn laatste maandje is aangebroken.
Vrijwilligers:
Robert vertrok vandaag. Dat viel me heel zwaar. We hebben veel lol gehad samen en hij was ook een kamergenoot van mij. En hij sleurde mij overal mee, net als de anderen trouwens. Niks was hem te veel. We hadden echt een schitterend contact met hem. Heel de groep had lol in hem.
Gelukkig was hij de enige vertrekker voor deze maand. De nieuwkomers waren een Duitser, een Japanse en een Zwitser. Ik lag bij de Japanse Natsoemi en Ike, de Duitser op de kamer. We hadden een tof kamertje zo met z’n tweeën. Judith was naar de kamer van Bettina verhuisd.
Ike was een echte communist. Hij woont zonder elektriciteit in een kraakpand en eet nooit warm in Duitsland.
Werk:
De voedingstock kwam zo stilaan mijn strot uit, want het nieuwe systeem werkte ook al niet naar behoren. Ik moest nog steeds mijn stock hertellen en herschikken. Ik begon wel stilaan teleurgesteld te raken. Jammer genoeg heb ik tijdens die vier maanden niks kunnen uitdokteren wat echt werkt.
Ik moest nu het aantal maaltijden en het aantal hotelgasten tellen en bijhouden op computer. Dit was gelukkig niet zo moeilijk en ik deed het bovendien nog graag ook.
Dan was er ook nog de brug bij de rivier. Die moest ik schilderen en de Plankenvloer die er lag moest ook een flinke vernisbeurt krijgen. Maar wat het voor mij zo speciaal maakte, was dat ik drie kinderen van een groep moest meenemen. Ik moest in het Frans kunnen uitleggen wat de bedoeling was. Natuurlijk was ik super vereerd met zo’n kans. Zenuwachtig was ik wel, maar ik heb het toch tot een goed einde kunnen brengen. Als we klaar waren, was de brug twee keer geschilderd en de vloer was opgeschuurd en twee keer met een laag vernis bedekt.
Vrije-tijd
Daar is eigenlijk niet zoveel aan veranderd behalve dan dat er sinds eind juni ook veel zwemmen bij was in het zwembad in Luce. Dit is een klein dorpje op drie kilometer van Vaunières. Wat we ook deden, was ons wassen in de rivier. We moesten zeer spaarzaam met het water. Al het water kwam uit een groot reservoir. Toilet, douche, drinkwater, alles kwam uit dezelfde put.
En als het waterpijl dan laag stond, gingen we ons verfrissen in de rivier. Dat had wel iets, vond ik, dat was echt wel fijn. Dan is er ook nog een vriend van mij op bezoek geweest. Maar dat was niet zo best meegevallen. Een vriend waar ik anders zeer goed mee kan opschieten, maar nu was dat echt vreemd. Na vijf minuten waren we al uitgepraat. Hij wist niet wat te vertellen en ik al evenmin. Dat is echt vreemd als je jezelf zo voelt stuntelen. Ik ben er nog altijd niet achter, waarom dit zo vreemd is.
Het afscheid van Vaunières was heel zwaar. Ik kijk terug op een schitterend project.
Als ik opnieuw kon beginnen zou ik het zeker doen.
Een echte aanrader.