CAO nr. 99 van 20.02.2009 gaat over het bezoldigingspeil van werknemers met een handicap.
Deze cao vervangt de vroegere cao nr. 26, omdat het tewerkstellingsbeleid van gehandicapten een gewestelijke bevoegdheid is geworden (zie www.vdab.be/arbeidshandicap). De cao stelt heel duidelijk dat werknemers met een handicap volwaardige werknemers zijn die recht hebben op hetzelfde loon als hun valide collega’s die dezelfde functie uitoefenen. Het verbod op loondiscriminatie van gehandicapte werknemers geldt voor elke tewerkstelling, ook in beschutte en sociale werkplaatsen. Natuurlijk kunnen bedrijven die werknemers met een arbeidshandicap tewerkstellen en de werknemer zelf allerlei tegemoetkomingen en premies aanvragen. Maar het loon – dat zeer breed gedefinieerd werd – moet gelijkwaardig zijn aan de lonen vastgesteld voor valide werknemers in dezelfde personeelscategorie.In de cao werd geen definitie gegeven van handicap. Er werd enkel verwezen naar de bevoegde (regionale) instanties die werknemers met een handicap erkennen. De Vlaamse overheid hanteert het zeer brede begrip ‘arbeidshandicap’.
Wat is nu het belang van deze cao? De meer algemene niet-discriminatiecao nr. 95 van de Nationale Arbeidsraad legde toch ook al nadrukkelijk een verplichte gelijke behandeling op van werknemers met een (arbeids)handicap?! Door een specifieke cao af te sluiten over de non-discriminatie van werknemers met een (arbeids)handicap focust men op de probleemstelling en onderstreept men het belang van de sociale integratie van werknemers met een handicap.
In het interprofessioneel akkoord 2007-2008 benadrukten de werkgevers en sociale partners de niet-discriminatie van werknemers. Over niet-discriminatie bestaat er een algemene wet, die van 10.05.2007. Deze wet is ook van toepassing op arbeidsverhoudingen. Ook al is er een wet, toch blijft het belangrijk dat vakbonden en werkgevers onderling akkoorden afsluiten over niet-discriminatie. Zo onderstrepen ze het belang van een niet-discriminatiebeleid op de werkvloer.
Om samen te vatten: Het is gewoon een herschrijven van CAO 26 aan de hedendaagse tijd, gezien vooral de hervormingen aan Vlaamse kant. CAO 99 zegt heel duidelijk gelijk loon voor gelijk werk, ook al is er een rendementsverlies. Is ook eigenlijk logisch: de werkgever betaalt het volledige loon, wat goed is voor sociale zekerheid, en dan pas kan er sprake zijn van een subsidie door de VDAB (voor Vlamingen en Nederlandstalige Brusselaars) of door AWIPH (voor Walen en de Franstalige Brusselaars.
BP